2. Timidus, yalnız deyilmişəmmiş. Elə isə getdik! (Mən bu hissi aşmış kimiyəm.)

Alternativləri;
(baxma: durduq yerə gələn bütün entriləri silmə istəyi)
(baxma: durduq yerə gələn sözlük hesabını deaktiv etmə istəyi)
Hamısının əsasında təcrid və yox olma istəyi var. Besleyici: anlıq gələn nifrət və yanlış fərqindəlik
Gələk niyəsinə:
Həyat sizə istədiyinizi vermədikdə və siz böyük çevriliş yaşayacağınızı güman etdikdə bu, qaçınılmazdır. Guya əlimizdə başqa nə var ki, hıncımızı ondan çıxaq. Silahımızdakı mərmi, əsəbi başımızdan çıxan qığılcım sanki, əlində böyük qüdrət varmışcasına qarşıdakıları sıra sıra mərmiyə tutub güllələyir, pardon bloklayır. Fsyo, onlar öldülər, fsyo, onlar daha sənə çata bilməzlər. Kafasında "gangstar" ı kuran bu arkadaşımıza bunu deyək ki, əmin ol heç kim səni tınlamır, həyatlarında "oydaa" deyə divandan dik atılıb düşdüyü səhnə olmadı. Hər kəs fosur-fosur həyatını yaşayır və elə də olacaq. Onsuz da məqsəd onların nəsə fərq etməsi deyil, bizim bu dolmuş hisslərimizi harasa boşaltmaq, kimdənsə çıxmaqdır. Belə insanlarda passiv-aqressivlik də olur. Benden söylemesi..

Başıma gələn bir dialoqu yazım:

-şofer, o gün gördüm məni bloka atmısan. Sənə pis nəsə elədim?
şey, o gün.. o gün mən o mən deyildim!
-hah?

Bir növ qorunma mexanizmi.. yaxşını da pisə qatıb "amk sen de beni hiç anlamıyon" , profil şəklinə də qəzəblənib "mən pis ola-ola sən gülürsən" deyib hər kəsə kəllə atırmışcasına bloka atmaq.. özünü qapının arxasında koronalıları sıxışdırmış tibb işçisi kimi safe hiss edirsən. Elə deyil. Başqasını silməklə sənə erdemlik gəlmir ya da qorunmursan. yenə eyni poxsan. Sadəcə incindiyini bilən bir pox.. Bu, sadəcə ağrını və incikliyi gizlətmək üçün qısa müddətli bir sığınacaqdır. Hər şey qarışır, yaxşı ilə pis qovuşur, içindəki “mən” itir, amma əslində o blok, o qapı, o təcrid səni özgələşdirmir , özünlə qarşılaşmanı daha da ağırlaşdırır. özün özünə nifrət etdiyindən "al sana ev yasağı" modunda cezalandırma, tecrid. sərt müdafiə mexanizmi ilə örtür. Amma bu, sonda bizi özümüzə qarşı sərt və acımasız edir. Sən başqalarını bloklayırsan ki, onlar səndən uzaq olsun. O saxtalıqları ilə gəlməsin həyatına. Amk mən zatən pox günündəyəm varlığın nə məna verdi ki yoxluğun nəsə itirsin adında qəzəblənirsən. Tək qalırsan. Nəsə edirsən alınmır. Axı birinin də olsun təqdirinə ehtiyac var. Biri sənin etdiyini yaxşı pis ən azı görməli, varlığını duymalı. Yox, sən döyülüb deyə yeməyindən imtina etmiş uşaq incikliyində və əsəbindəsən. Oyuncaq çantana paltar yığıb qaçacan, gedəcən uzağa, 0 dan. Hər kəsi silərək.. ən doğmanı da unudaraq.. bir dəqiqə bu ümumi situasiyayla necə də uyğunlaşır, həə?

Amma sizə bir şey deyim? Blokladıqların deyil, boş blok siyahısıdır insana hüzur verən. Bloklamaq belə asılılıqdır oradakı insanlara..
Hə, nə? Məğzdən çıxma, şofer.
Həyat gözləmədiyin anda səninlə oyun oynayır, sanki bütün planlarını alt-üst edir. insan o anda özünü tamam itirir, içində qaranlıq böyüyür. “Niyə belə mən?, niyə hər şey belə poxdan, niyə etdiyim əlimə yapışır?” sorğulaması beyinində dönürdü, indi bir az daha sərt dönür, amma cavab yoxdur. Bu boşluqda insanın əlinə keçən tək şey özünü qorumaq üçün sərt divarlar qurmaq olur.
Amma bu divarlar səni dünyadan yox, özündən də uzaqlaşdırır. Özünü dinlədiyini sanırsan, amma özünü də bloka atırsan. insanları silmək, bloklamaq, qəzəblə dolu mesajlar atmaq, kəskin addımlar atmaq bunlar sanki özünə edilən cəzadır. “Mən özümə belə davranmağa layiqəm” deyən səs. Hər blok, hər qapı bağlamaq o incikliyi artırır, amma nə gözlənilən nəticəyə nə də həqiqi rahatlığa gətirib çıxarmır.
Təksən və yenə ən başa qayıdıb bu döngü davam edir.

Freud ne demiş?
ifade edilememiş duygular bastırılır ve korkunç şekilde tezahür eder.

Ee? Ee si budur ki, özün özünü bloka atmaq əvəzinə savaşmalısan. 4 yaşlı uşaq kimi "niyə də niyə ?" sualını verməlisən. Böyüməlisən! Küncə çəkilib qapı bağlamamalısan!
Daha da açıqlasam:
Dünyada ən ağır yük özünü anlamamaqdır. insan özünə “Niyə beləyam?” deyə soruşanda, qarşısında qapalı bir qutu tapır. O qutunu açmaq üçün isə cəsarət, səbir və zaman lazımdır.
Və aramızda ən güclümüz odur ki, hisslərini idarə edə bilir, bu qutu qarşısında qaçmır yanlış yola sapmır özünü aldatmır. Özünü qucaqlaya bilir. "Hepinizin amına koyayım" demək əvəzinə "hayat neden bana koydu ləğn?" sualını verə bilir.
belə anlarda insanın ən böyük düşməni öz düşüncələridir: bizi yavaş-yavaş məhv edən, özümüzdən nifrət etməyə vadar edən o daxili səs. O səsə qarşı durmaq üçün isə insanın özünə qarşı sevgi və mərhəmət qurması lazımdır. Səni onsuz da sən qədər başa düşən olmayacaq, acını, qəzəbini, istəyini sən qədər duyan da.
Sən özünü blokdan çıxar, qarşı tərəfə blok göndərib əlaqəni tamam kəsməkdənsə, yaxşı mı?

Son olaraq, Özünü sevməyən hamıdan nifrət edər, elə deyil? Eləymiş