342. Kaş əvvəlki pulum ola. Yenə məsuliyyətsiz kimi ortada dağıdam. Gündə pivə içəm, bu gün dostumgildə qalacam deyib səhərə kimi şəhərdə sülənəm. Əvvəlki uzun saçım olaydı, metalcılara oxşuyurdum. Əlaqəm kəsilmiş dostumla yenə yaxın olam, hər gün sülənəm. Həmin qız olaydı, utanclığı bir kənara atıb əlimdən qaçırtmayaydım. Ot olaydı, çəkib düşərdim şəhərə, emalatxanada sikko underground qrup konsert verəydi, dostlarla durak oynuyub pivə içə içə dinləyərdik. indi nə pulum var, nə içki içmirəm, nə həmin dost yoxdu, nə həmin qız yoxdu, otu tərgitmişəm, saçlarım qısadı, evə səhər yox axşam 9-da gəlirəm, pulsuzluğun ucbatından azadlığdan o yana getmirəm. Köhnə zamanlar nə gözəl idi deyrəm. Hər şey bir bir əldən çıxarmı?! Bir zamanlar rutin olan şey indi edilməsi mümkün olmayan bi şey olarmı?! Bir vaxtlar üzünü günün az qala 20 saatı gördüyün insanlar indi aylarla salam belə verməzmi?! Olurmuş belə şeylər, hər nə qədər bir zamanlar bunların olmayacağı fikri absurd gəlsə də, dəyişir hər şey, tək qalan keçmiş zamanlara olan nostalgiya hissi və qeyri müəyyən bir gələcək düşüncəsidir sadəcə. Bəlkə də daha yaxşı gələcək naminə bütün bunlar fəda edilməlidir, nə bilmək olar. Amma bir onu bilirəm bu rotyibal nostalgiya hissi məni çərrədəcək bləd