3. Məsələ ondadır ki, Labubu adlı bu qəribə məxluqun fenomeni artıq oyuncağın özündən daha böyükdür. Hər kəsin əlində tutduğu, kameraya göstərdiyi, bir-birinə ötürdüyü bu “creepy-cute” varlıq, sanki kütləvi ritualın mərkəzinə çevrilib. Əslində, Labubu adi oyuncaq deyil, “mən də buradayam” deyən insanların kollektiv şüursuzluğudur.

Bəzən düşünürsən: nəyə görə hamı eyni anda bu qədər mənasız bir əşyaya bağlanır? Sanki sosial şəbəkələrin ekranında bir portal açılır və hamı həmin qara dəliyə axışır. Bu mənasızlıq o qədər populyardır ki, ona etiraz etmək belə öz-özlüyündə trendə çevrilir. Əvvəllər bunu Andy Warhol kətan üzərində, konserv bankaları ilə edirdi – indi isə TikTok gəncliyi peluş gövdəyə yapışdırılmış plastik üzlü, sivri qulaqlı, doqquz dişli Labubu ilə edir.

Ədəbiyyatda və kinoda bunun nümunələri çoxdur. Məgər Dostoyevskinin “Şeytanlar”ında insan kütləsi ideyanın deyil, boşluğun arxasınca getmirdi? Eyni hal bu gün də baş verir – amma siyasi ideologiya yerinə plastikdən hazırlanmış bir iblis-mələk hibridi vasitəsiylə. David Lynch-in filmlərindəki absurd personajlar kimi Labubu da eyni şəkildə varlığını heç nəyə borclu deyil, sadəcə kütlənin baxışlarında yaşayır.

Əslində, Labubu azyaşlılar üçün deyil – böyüməmiş uşaqlar üçündür. Kolleksiyaçılar, “rare edition” ardınca qaçanlar özlərinin heç vaxt doldura bilmədikləri boşluğu bu cür doldurmağa çalışırlar. Bu, postmodern dövrün ən səmimi ayinidir: artıq məna axtarmağa ehtiyac yoxdur, çünki mənasızlığın özü mənaya çevrilib. Baudrillard demişkən, obyektin özü yox, onun ətrafında dolaşan simulyakr önəmlidir. Labubu-nun populyarlığı da oyuncağın formasından yox, onun “instagramlaşmış varlığından” doğur.

Bir tərəfdən bu gülməlidir: hansısa ucuz materialdan düzəlmiş qəribə surət minlərlə dollara satılır. Digər tərəfdən isə qorxuludur: çünki biz artıq özümüzü o fiqurun gözlərində görürük. Biz də onun kimi həm şirin görünmək istəyirik, həm də içinə baxanda insanı narahat edən o kiçik qaranlıqla yaşayırıq.

Ola bilsin ki, Labubu-nun əsil cazibəsi də bundadır – o, bizim kollektiv portretimizdir. Özümüzü ciddiyə almadan, amma içimizdəki boşluğu gizlətmədən... Hər dəfə kimsə Labubu alanda, paylaşanda, göstərib güləndə bu mənasızlığa bir addım da yaxınlaşırıq. Çünki bəlkə də bu günün yeganə səmimi həqiqəti elə populyar mənasızlıqdır.