26. 2021-ci ilin sentyabrında əsgərliyimə bir ay qalmış girib sözlükdən məlumat bazası yığırdım, xatirələri oxuya-oxuya. Artıq 4 il keçir, əsgərliyimi bitirmişəm indi özüm xatirələrlə doluyam. istəyirəm ki birini yazım

15 ayın əsgəri idim. Pevo (baxma: Hava hücumundan müdafiə) Rabitə maşınında oturmuşduq prizivimlə. Hərəmizində əlində bir smartfon. instagramda başımızı girələyib vaxt öldürürük. Nə bilərdik biraz sonra nələr baş verəcək....
Bir birimizə gülməli videolar göstərib eşşək kimi güldüyümüz anda reski zilin qapısı açıldı. Bizdə adətimiz üzrə tez telefonu svitrimizdən içəri atdıq. Təhlükə hiss eləyəndə daima etdiyimiz bir şey idi. Hansısa maxe ya da əsgər olduğunu fikirləşdik yəni rahat idik. Qapını açıb balaca pilləkəndən qalxan isə korpusun pevo rəsi və bizim briqadanın pevo rəsi idi, loru dildə "yoğun" deyə xitab elədiklərimiz.
Çiynindəki ulduzları saymağa usbet eləmədiyimiz, kök, bığlı, əynində 052 gödəkçəsi geyinmiş dəyərli korpusumuzun pevo rəisi maşına qalxıb üzümüzə baxmağa başladı. Quruyub qaldığımızdan özümüzü təqdim etməyi unutmuşduq. Kəkələyə kəkələyə özümüzü təqdim elədik. Briqadanın rəisi yəni bizim rəis onun ardınca içəri keçdi.
Korpusun rəisi üzümüzə marıtdayıb
- gəl mövqelərlə əlaqəyə çıx danışmaq istəyirəm.
Əlim əsə-əsə beş rəqəmlini qaldırıb zəng elədim, cavab gəlmədi. K.R (korpus rəisi, ənkə) bizə baxıb suallar verməyə başladı. Cihazlardan, postların adından falan. Biz iki yetimdə növbə ilə cavab verirdik.

Kuliminasiya nöqtəsi isə o an oldu. Vibrasiya səsi gəldi. Bəli, yanımdakı, telefonu səssizə atmaq yerinə vibrasiyanı açıq saxlamışdı!
Deyilənə görə insan asqıranda bir saniyəlikdə olsa ürəyi dayanır, həyatla əlaqəsi kəsilir. Amma mən əminəm ki o vibrasiyanın cızıltısını eşidəndə, azı 30 saniyə bütün varoluşu gözümün önündən keçirtdim, qulaqlarımda cingilti səsi gəldi, altıma sıçmadığım qalmışdı. Axı 15 ayın əsgəri idim, bele bir yoğuna telefon tutdursam çox çətin ki, təxris olam. Yanımdakına göz ucu baxdım. Ayaqları əsən insan ilk dəfədi görürdüm, pıçıltı və boğuq səslə qulağıma "məndəkidir.." dedi.
K.r-nin verdiyi suallara bu səfər daha ucadan, eşşək kimi anqıra anqıra cavab veriridik ki, telefonun səsini boğaq. Amma çabamız boşuna idi. K.r bizim rəisə baxıb
-elvin, səs gəlir qulağına?
Soruşdu. Bizimki:
-bəli, eşidirəm.
K.r sağa sola baxıb rabitə aparatlarına əl uzatdı, sonra tülkü kimi bizə boylandı
-kimdədir?
Uje son həddə idim, bədəmi tər basmışdı, baxmayaraq ki mənim telefonum deyildi. Amma ortaya çıxsa çox güman mənimdə üstümü axtaracaqdılar. Yanımdakı "ayaq üstə qırxı çıxıb" frazasını fiziki olaraq yaşayırdı. K.r:
-əsgər, əgər öz xoşunuzla versəz, axrı yaxşı qurtarar.
Bizim rəis him-cimlə, göz ağarda-ağarda "çıxart ver dalbayov bləd, bu dəqiqə sikimdən keçirdəcəm ikinizi də" mesajını telepatiya ilə ötürürdü. indiyə kimi 4 telefon tutdurmuşduq öz rəisimizə. Özü döyüb söysədə, raport falan yazmazdı. Ya özü işlədərdi ya da sındırardı. Amma bu pik idi. Lap telefon çıxmasa belə k.r gedəndən sonra özümüzkü vayımıza oturacaqdı. Bəlkə raport falanda yazardı kim bilir? Bizim rəis
-çıxart!
Səssiz və ölümcül səs. Lap filmlərdə olduğu kimi. Əsgər əlini salıb "içindən" Galaxy J1 telefonu çıxarıb masaya qoydu. K.r bizim rəisə baxıb
-indi nə deyirsən elvin? Əsgərin gözünün qabağında telefon işlədir. Buna cavabın nədir? Dillən görək.
Bu arada biz bu k.r-dan 18 ayda bir dəfə vulqar kəlimə eşitmədik. Belə söyüşsüz yazmağıma baxmayın həqiqətən elə idi.
Bizim rəis başını aşağı salıb, qanlı qanlı bizə baxaraq ənkənin dediklərinə "bəli, bəli" deyirdi.

Elə bilirdiz bura kimidir? Daha betərinə hazır olun.
K.r telefonun şifrəsini açmağımızı istədi. Əsgər qabağa yeriyib açdı. Rəislər birinci qalareyaya girib ordakı azar proqramından tutulan xala şəkillərinə baxıb qalareyanı bağladılar. Yaxşı ki formada, tankın yanında olan səkillərimizi silmişdik. Amma kaş təkcə o çıxsaydı qabağına dediyimiz saniyələr yaxınlaşırdı
Whatsapp -a girib birinci kontakın üstünə vurdu, o birinci kontakt kazarmada olan başqa əsgər idi. Elə ilk qabağına çıxan səsli mesaja girən k.r-nın eşitdiyi səs bu oldu
-məmmədağa nə soxursan aouaouaouaou (yamsılama), ala səndə dayanda(yanındakına deyir ikisidə gülür (eşşək kimi anqırır))sox içinə görsən telefonlayam gijdillağ.
Bəli, utanmaq bir kənara gülməyimizi zorla saxlamışdıq. K.r gülümsədi, bizim rəis əsəb qarışıq kinayə ilə gülməyə başladı. Ortamda təkcə biz buz kimi donub qalmışdıq ki görən bu işin axrı hara gedir yoxsa bizdə gülməkdən ölmüşdük. K.r gülə-gülə
-bu nədi ala?
(Bizdə ölü sükut)
k.r:
-cəlilov elvin, nə məsələdi bu, əsgərlərin telefon dükanı açıblar nədi, bu biri əbləh kimdir
Bizim rəis o əsgər öz bölüyümüzdən olduğunu inkar elədi. Çünki bundan başqa şansı yox idi. Əgər inandıra bilməsəydi çox güman bu yoğun onun başına böyük problem açacaqdı.
Maşından məni düşürdüb farağatda saxladılar o birini axirət suallarına tutdular. Mən də aşağıda, farağatda olmasaydım allaha dua eləyəcək vəziyyətdə idim. Məhkəmə prosesi başa çatandan sonra k.r düşüb getdi, bizim rəisdə yola salırdı. Amma üz ifadəsindən "dönüşüm muhteşem olucak" oxumaq olardı.

K.r raport yazmağı tələb etdi, əsgərin ayın axırı təxris olması üçün. Bizim rəisdə baş üstə baş üstə deyib yola verdi. Əlbəttəki o raport yazılmadı əvəzində bizi öz otağına çağırıb, qışqırıb hədə-qorxu gəldi, heç vurmadıda. Həmin axşam bölüyə həyəcan verdi və biz həyətdə soyuqdan donanda, girib şkafları yolayıb başqa bir smartfon birde prastoy tapdı.
Məmmədağanın tərsini açan əsgərə 15 sutka naryad verdi. Sonralar əsgər öz qolunu doğradığına görə aqibəti bizimkindən də betər oldu. Oda başqa entrydə yazaram

Ümumi götürəndə əsgərliyin sırf belə xatirələri və beş nəfər öz əsgərliyindən danışanda sənində içində qalmayıb danışmağa nəyinsə olmağı cəhətdən pis deyil. Amma vaxt itkisidir mi? Özüdə necə. Bir il heç il yarım çox qoyur adama. Mən hələ təhsilimi yarımçıq saxlayıb getmişdim