3. yarım qalan şeyləri düşünəndir. geridə qoyduğu illəri, o illərdə qazanmaq uğruna vaz keçdiklərini düşünəndir. övlad sahibi olmağın məsuliyyəti tərəfindən, hətta özü xəbərində olmasa belə, içdən içdən çürüdüləndir. hər şeydə özündən qabaq düşünməli olduğu biriləri vardır , evdəkilərin tox olduğundan əmin olmadan yemək yeməz məsələn. evdə birinin kefi yox ikən gülməz . bəzən güldürməyə çalışar, bəzən səssizcə durar, amma heç vaxt birinci o gülməz. instinktivdir onun işi; hər şeydə özünü ikinci plana atmaq. qorxsa da, bildirməyəndir, çünki sığınılacaq son limandır.

mübahisə edərkən verdiyim"sən mənim yaşımda olmamısan?" sualının qarşısında həmişə səssiz dayanardı atam. "cavabı yoxdu da, çünki düz deyirəm. " deyə düşünərdim.
amma indi anlayıram o sükutun içindəki cavabı: o mənim yaşımda olub, amma onun atası mənim atam kimi olmayıb.
pəncərənin qabağında dayanıb götür qoy edirdi, mən uşaq olarkən. ondan keçib deyəsən, artıq mən də həmin pəncərənin qabağında düşünürəm həmişə. amma fərq odu ki, mənim düşüncələrim mənə ən pis variantı göstərəndə belə, qarşısında dayandığım pəncərədən çölə baxanda siqaret çəkən o adamı görüb rahatlaya bilirəm. onunsa, belə bir şansı heç vaxt olmayıb.


övladın olmaq çətindi ata, çox şey istəyirsən. mən sənin dostun olmaq istərdim. sənlə birgə bir siqaret də mən yandırmaq istərdim, amma bu deyəsən heç vaxt olmayacaq.