282. Təsəvvür olunmaz dərəcədə tesviredilməz hiss edirəm son zamanlar. Keçen defe oturub eziz bildiyim adamlarla söhbet edende nese tez - tez sakitçilik çökürdü. Hamı baxışlarını otaqdakı şeylere qaçırırdı. Axır belə bir şey eşitdim ne olub bizə? Əvvəl dayanmazdıq emosianallıqdan deyeceyimiz sözü də unudardıq. Sonra dedik yəqin yaş aldıqca sakitləşirik zad. O an məntiqli gəlmişdi amma indi oturub düşünəndə çox da yaxın dura bilmirəm o ankı nəticəmizə. Çünki bayaqdan saytda hardasa 10 entryə girib yazmaq istəşiməm alınmayıb. Çünki biri haqqında deşünüb 10 dəqiqə ortalama olaraq dalıb gedirəm özlüyümdə. Və görürəm ki, hardasa eyni situasiyadır başlasam, heç durmayacaq kimi hiss elədiyim bir çovğun - kədər, əsəb, nifrət, təəssüf və təəccüb var içimdə. Bunun üçün isə yorğun və əmin hiss etmirəm. Ona görə sakitliyi seçirəm.


Sonra xatırlayıram ki, 1 il bundan əvvəl elə bir "səs-küy"-ün içində idim ki, susdurmaq mənim əlimdə deyildi artıq. Hər gün sonu şikayətlənirdim " Goodd i wish i had MUTE butten that i can't talk even i want it to". So here i am...