51. tanım: hər ay ən az bir dəfə fəlsəfəsi ilə üzümə şillə vuran film.

özümü bildim biləli çox istirahət az iş prinsipinə meyil etdiyimi görmüşəm (edirəm yox, görmüşəm). bir işi tam bitirəndə aldığım həzzlə saatlarla, bəzən günlərlə istirahət edib qalan şeyləri son ana qədər ərtələmək olub mənim etdiyim.
biraz əvvəl ieltsə 4 saat dayanmadan self-study etdikdən sonra instagramı açıb fight club və onun fəlsəfəsi haqqında bir post oxudum. oxuduqca filmə 2ci, 3cü və 4cü dəfə baxdıqda beynimdə yaranan fikirlər təkrar üzə çıxırdı: sistem və onun bizi saldığı bu bərbad bataqlıq.
son günlərdə həyatdakı yeganə motivasiyam ölkədən çıxıb getmək olub. bunun üçün də bütün prosesləri düz əməlli yerinə yetirməyə çalışıram. amma bunun sonu olana oxşamır. ölkədən getdim, getdiyim yerdə də iş bitəcək mi? xeyr, orda da etməli olduğum şeylər olacaq və bunlar heç vaxt bitməyəcək. mənə qalansa onları bitirdikdən sonra qurduğum xəyallar və bu xəyalların mənə bəxş etdiyi 3-5 dopamin molekulu olacaq.


filmin fəlsəfəsini çox birbaşa şəkildə şərh etmək düz olmaz. mən hər izlədikdə başqa bir fikirlə "oybla" demişəm bu filmə. hamısının ortaq nöqtəsi isə sistemə nifrət olub. bunun bir parçası olmaq istəmirəm. dayandırmağın da tək yolu indidən başlamaqdı, ediləcək üsyanı indidən etməkdi.
ya çox tənbələm, ya da çox qorxaq. iki halda da mənim üçün heçnə yaxşı görünmür.