30. 5-cı sinifdə oxuyanda evdə atamın şkafında, babamın ssri vaxtından qalma tiyəli, bıçaqlı, qanuni "beşbarmaq" deyə biləcəyimiz beşbarmağı vardı. onu götürüb gizlincə sumkamda məktəbə aparırdım. "niyədə ala niyə?". guya hava atırdım uşaqlara. özüdə sumkadan çıxartmağa götüm çatmırdı, uşaqları çağırırdım gəlib sumkada baxırdılar. üstü heç vaxt açılmadı.

eyni sinifdə, atamın kompüterini götürüb dostumgilə gedirdim gizlin. pes 2013 oyanyırdıq. üç-dörd dəfə gedəndən sonra üstü açıldı. özüdə qardaşımın ad günündə açıldı. ad günü zəhər oldu, mənidə it balası kimi döydülər.

ən böyük umbaylığım isə bir sinif artandan sonra oldu. "evdə tək" filminə baxıb kevin kimi məndə evdə ipləri ora-bura dolayıb öz aləmimdə "oğrula üçün tələ" düzəltdiyimi düşünürdüm. bir dəfə dərsdən evə tez gəldim. evdə heç kim yox idi. qapının cəftəsinə içəridən ip bağladım. özümdə qapının çölündə dayanıb ipi necə çəkdimsə cəftə bağlandı, məndə çöldə qaldım. Qorxduğum məqam bu deyildi, onsuz daima bomj kimi yaşamışam. amma ev camaatı evə gələndən sonra baş verəcəyləri düşünüb dərin fikrə getmişdim. (baxma: düşünən heykəl) nə qədər düşünsəmdə nəticə hasil olmadı. və anam işdən evə gəldi. məni çöldə görüb təəccübləndi. həqiqəti biləndən sonra havalandı. qapının üstündə balaca fortuçka var idi. o fortuçkadan içəri girmək üçün öz hörümçək adam instiktlərimdən və anamın gücündən istifadə elədim. qapı açılandan sonra isə anam bütün xanım-xatınlığını bir kənara qoyub, Jose Aldo Jr kimi yumruqlamışdı məni. həmin gün atam dostunun ad gününə getmişdi deyə evə gec gəldi. gəlib baş verənləri biləndən sonra mənə elə bir diz vurduki, cəmdəyim stoulun altında qaldı. bu əhvalat qohum əqrabaya nəql olunandan sonra ana tərəf qohumlarım mənə "muai tai-çı" deməyə başlamışdı. srf o udara görə.

birinidə yazım, gedirəm. deməli artıq bir sinifdə qalxmışdım, 7-ci sinif idim. o vaxtı ikimərətəbli bina evinə köçmüşdük. mən dərsdən qayıtdım, yatmaq istəyirdim. amma nə illah elədim yata bilmədim. evdə də heç kim yox idi. servantdan yuxu dərmanının birini götürüb atdım. yeri gəlmişkən bu ilk yuxu dərmanı almaq təcrübəm idi. atandan sonra yorğana bürünüb yatdım, noyabr ayı idi. məlikməmməd kimi 40 gün 40 gecə yuxu çəkmiş olmalıyam ki, birdə ayıldım ki həyətdə səs küydü. pəncərəni açdım, gördüm çoxlu adam toplaşıb, fhn maşını gəlib park eləməyə yer axtarır amma tapmır. anam, qardaşımda camaatın içindədir. məni görəndən sonra qışqırıq düşdü, "sağdı, sağdı, odur bax pəncərədən baxır". bir anlıq elə bildimki sırlar dünyasındayam artıq, nə verir baş. sən demə necə yatmışamsa, əvvəl qardaşım gəlib qapını döyüb, sonra anam gəlib, sonra telefona yığıblar açmamışam. müəyyən vaxt keçəndən sonra anamın ağlına gəlib ki, dəm qazından boğulmuşam evdə. bütün qonşuları ələy vələy ediblər, fövqalədədən belə çağırblar ki gəlib qapını açsınlar. bütün bunların fonunda isə mən mışıl-mışıl yatmışmışammış. ilk dəfə idi ki, özümü bu qədər dəyərli hesab edirdim.

hələlik entry bu qədər yenə yadıma düşsə gəlib edit edərəm