92. gecəyarısı məni yenə düşüncələrə qərq edən yaradıcı.
varsan ya yox bilmirəm. sənə çox inandığım vaxtlar da olub, heç inanmadığım da. bəzən yaxşı olduğunu düşünmüşəm, bəzənsə pis. indiysə sənə qarşı qəti bir qərarım yoxdu. amma bir şey məlumdur: mənə qarşı pissən. yerimdə uzanıb divarı seyr edirdim, yenə gözümdəki eynəyin fərqinə vardım, çıxardım. heçnə görə bilməmək həmişəki kimi məhv eləyirdi məni. son 60 günü göz barədə sayısız araşdırma etmişəm. insanların oturaq həyat tərzi keçirməsi çox önəmli faktor imiş miyopiyada. tam da bunu xatırlayarkən, içəri özümdən 2 yaş kiçik qardaşım daxil oldu.
qardaşıma uşaqlıqda nifrət edərdim, indiysə xətrini hamıdan çox istəyərdim. ona baxanda isə, ağlıma yalnız sən gəlirsən. onun bədənini mükəmməl etmisən, məni isə arıq. onun gözləri çox iti görür, mənimkilərsə 6 yaşımdan bərbad. halbuki bir yerdə böyümüşük. o yaraşıqlıdır, mənsə onun qədər deyiləm. sırf allah olmaq məcburiyyətində deyilsən, genetika başlığına da yaza bilərdim bu entryni. amma nədənsə danışdıqlarımı anlayacaq birinə müraciət etmək istədim.
məni niyə belə yaratdın? fiziki olaraq konkret qüsurum yoxdu, amma normal da deyiləm. ailəm uşaqlıqdan bir yerlərimi düzəltmək üçün pul xərcləyib. heç sevmirəm belə olmağı. küçədə də olmuşam, dərs də oxumuşam, hər cür şeyi görməyə çalışmışam. bəlkə də çox haqsızlıq edirəm deyə düşünürəm öz özümə. sonra eynək taxmadan hər şeyi görən insanlarla qarşılaşanda hər şey alt üst olur. nifrət edəsim gəlir sənə. edirəm də. normal olmağa çalışdığım hər an nifrət edirəm sənə. gələcəkdə heçnə düzəlməyəcək. əməliyyat olunacam, amma yenə də düzəlməyəcək. bilirsən niyə? çünki bu sənə qarşı olacaq. digərlərinə verdiyini mən zorla alacam həmişəki kimi. amma bu dəfə mükəmməl olmayacaq. quru olacaq, günəşə həssas olacaq, n sayda komplikasiya.
məni yaratdığına inanmıram belə. amma məni eşitdiyinə inanıram, əks fikir hal hazırda keçərli deyil mənim üçün. bu entry bitdikdə nitşenin səni göndərdiyi yerə geri qayıdacaqsan.

düşünürəm, məni üstün yaratsaydın nələr edə bilərdim deyə? dünyanı tutardım bəlkə də. yenə də buna çalışacam, üstün yaradılmasam belə. döyüşə bilmirəm, için sikdiymin məşqinə heç vaxt getməmişəm. yoxlayacam amma, lazım olacaq mənə.sənə heç vaxt şükür etməmişəm,səbəbkarı sənsən.
artıq gecdi, mən yatmalıyam, sənsə ölməli.