10. indicə "huzursuzluğun kitabı"nı bitirdim. alanda tipik "varoluşsal sancılar yaşayan feridun" kitabı olduğunu düşünmüşdüm, heç yazıçı barədə məlumatım da yox idi. "pessoa" ingilis dilində "person" demək imiş. kitabda da başqa birinin kimliyinə bürünür, nə dərdi varsa açıb tökür. ciddi mənada yorucu bir kitab oldu. onsuz da türkcə təsvirləri oxuyanda ürəyim çəkilir, pessoa da sağ olsun (?) bütün yuxularını, xəyallarını döşəyib. kitabın dilimizə tərcüməsini görməmişəm, görsəm də almazdım (nəşriyyat evlərimiz inciməsin).
ümumilikdə, bəzi fikirlər mənimkilərlə o qədər səsləşirdi ki, altından xətt çəkib "eynən!!" yazdığım oldu (mənim max yazıçı ilə ünsiyyət). başqa əsərini oxuyarammı, inanmıram. heç bu kitabın da haqqını verdiyimi düşünmürəm. məncə, bu kitabın məqsədi düşündürməkdən ziyadə, hiss etdirmək idi. açığı, son zamanlarda sözləri sadəcə olaraq, analiz edirəm, duymuram. bəlkə, başqa bir vaxt notlarıma qayıdaram və pessoanın "person"una daha çox yaxınlaşaram.