1302. etiraf edirəm ki, özümü tək hiss etdiyim üçün burda özümə hesab açdım. hətta etiraf və günlük başlıqlarının altındakı yazılar daha çox təkan verdi. bəzən bugünlərin geridə qalacağını, hər şeyin müvəqqəti olduğunu, həyatın məni tamam başqa yerlərə sürükləyib aparacağının fərqində olduğum halda özümü bir yerə ilişib qalmış hiss edirəm. məndən daha çətin vəziyyətdə olanlara baxıb şükür etməkdən diksinirəm. bəlkə də, insan olmağın fitrətində var bu naşükürlük, hər dəfə dərd edəcək bir problem tapırıq. tapmayanda da yaponlar kimi meşəyə gedib intihar edirik, yəqin.
hə, təklik məsələsi. fikrim normalda da belə çox yayınır, şaxələnib budaqlanır. illərdir anlamamışam ki, mən yaxşı dinləyiciyəm yoxsa yox? çünki kimsə danışma fürsəti verən kimi ağzımı yuma bilmirəm. (baxma: oversharing) qarşıma elə biri çıxmır ki, ağzımı yumub səsimi kəsim və dediklərini maraqla dinləyim. ümumiyyətlə, bu xarakter özəlliyimə nifrət edirəm. ağıllı adam dinləməyə üstünlük verər, danışmağa üstünlük verirsənsə, sadəcə biliyini nümayiş etdirirsən. maraqlıdır ki, bəzən bölüşdüklərim barəsində paxıllıq da edirəm (baxma: mahnılar). bölüşməyə bu qədər paxıllıq edib, bu qədər bölüşmə ehtiyacım olmasına təəccüb edirəm. yenə əvvəlki fikrimə qayıdıram: çox güman, qarşımdakı insandan asılıdır.
hə, bir də, vaxtında özümdən çoxlu şeylər verdiyim insanlarla yadlaşmağın fəsadları ola bilər. səndən parçalar alıb gedəndə dediyin hər kəlməyə görə peşman ola bilirsən. mənasız gəlir e, bir də həvəsin qalmır eyni şeylərin təkrarlanmasına. bir tərəfdən də gecələr səni sıxan o ehtiyac. tam olaraq ehtiyacdır.
belə olmağa alışıram, məni öz bataqlığımdan çıxarmaq üçün uzanan əlləri də itələyirəm. həyat mottom "kaş ki" demədən yaşamaqdır. gərək onun yanına bir "heyif ki" də əlavə edim.