1. insanların bir-birini həqiqətən dinləməsi nadir haldır. Çünki dinləmək diqqət, enerji və səbr tələb edir. Amma dinləyirmiş kimi görünmək nisbətən asandır və demək olar ki, hər kəs gündəlik həyatında bu üsullardan istifadə edir. Üstəlik, çox vaxt bunu niyə etdiyimizi özümüz də bilmirik. Sadəcə sosial vəziyyətlər bunu tələb edir. Ona görə də müəyyən davranışlar zamanla “ümumbəşəri qaydalara” çevrilib.

Birincisi, göz təması saxlamaq dinləyirmiş kimi görünməyin əsas dayağıdır. Qarşıdakı insan gözlərinə baxıldığını görəndə danışdığı mövzunun diqqətdə olduğunu düşünür. Bu, bəzən həqiqətə uyğun olmasa da, ünsiyyətin axmasını təmin edir.

ikincisi, başın yüngül tərpənişi. Nə mövzunu təsdiqləyir, nə də təkzib edir. Sadəcə danışanın içində “mən dinlənilirəm” hissini yaradır. Bu, ən çox avtomatik şəkildə edildiyi üçün diqqətdən yayınır.

Üçüncüsü, qısa reaksiyalar – “hə”, “hı-hı”, “doğrudan?”, “başa düşdüm”. Bu sözlər əslində məlumat vermir, amma söhbəti axıdaraq pauza yaranmasının qarşısını alır. Bir çox insan üçün bu kiçik reaksiyalar söhbəti fırlatmaqın ən təhlükəsiz yoludur.

Dördüncüsü, üz ifadəsini sabit saxlamaq vacibdir. Söhbət maraqsız gəlsə də, gərginlik yaransa da, neytral üz ifadəsi danışanı narahat etmir. Çünki həddindən artıq mimika bəzən yanlış mesaj ötürə bilər.

Və ən təsirli üsullardan biri: danışığın sonunda deyilənlərin kiçik bir hissəsini təkrarlamaq. “məzələnmə”, “payblə” kimi sadə sözlər insanı inandırır ki, diqqət həqiqətən buradadır. Halbuki çox vaxt diqqət yalnız bu son cümləni tutacaq qədər saxlanılıb.