337. bugün işdən "çaspik"də çıxmışdım. yenə metro, yenə basabas, yenə səviyyəsiz ifadələrlə dolu, amma haqlı üsyanlar və s. klassik Bakı yəni. threads'də kiminsə metro sərgüzəştini oxuduğunuzu zənn edə bilərsiniz, amma sözümün canı o deyil.
itələşən insanlara bir-bir baxdım (bəzən də üç-üç, beş-beş), sonda gözüm öz əksimə sataşdı. "mən niyə buradayam axı" hissini dibinə qədər yaşadım da. (bax: derealization)

qəbullanmaq yox, qəbul etməyə məcbur buraxılmaq kədərlidir. özümü o siçanların qatara doluşduğu animasiyadakı kimi hiss etdim. yerin altında, dəmir qutuya sıxışmış, bir-birinin belində gedən siçanlar sürüsü.
uşaqlıqda xəyal etdiyim həyat bu deyildi axı, nöş belə oldu ki bu.