5. Ayrıldığımız günün gecəsi gedib sevinclə dərsə dair slayd hazırladım. inanırdım ki, bu son deyil, daha yaxşıları yox ən azından yaxsi insanlar, günlər üçün "hə!"dir. O an inanirdim ki, hər şey düz gedəcək, mən istəsəm parlayaram və yolum aydındır. Gələcək gözümə əvvəlkindən də nizamlı görünürdü. Ziqzaqlı həyat xətti içindəyəm..Həmin günün səhərisi indi də imtahana qala 2 günüm necəsə zay oldu bu olanları yola verməkdən və düşünməkdən.. qəribədir, yaşamaq çətindir. Ən azından izah etmək..
Nəfəs alıram, amma içimə dolmur. Gün keçir, amma mən hələ eyni yerdəyəm. imtahana saatlar qalıb heç nə oxumamışam. Saatlar qalıb.. belə vec deyil. Mən bu deyildim. Kaş aşiq olmazdım.. ən azından bu vaxtda. Çevrilməsəydi sevgiyə inanımımı itirdiyim, artıq düzün də yanlış hiss etdirdiyi bu yaşlara.. mən çiçək kimi açan biriydim insanlara, necə oldu ki rəngimi boza , baxışlarımı sərt çevirən biri oldum, nə zaman birinin göz yaşına ağlayan mən göz yaşına gülən oldum. Amma keçicidir hə? Məncə də.. özümdə mən yaxşıyam, yaratdığım bu qəlib də əriyəcək doğru insanların yanında?

Bir dəqiqə..
Elə mən ən canayaxın, uşaqlaşdığım, sirdaş olduğum bu anları elə "düzgün" insanları tapanda yaşamamışdım ki? Elə isə niyə eyni yerdəyəm?
Onlara da bu dediklərim kimi inanmışdım.
Düşünülər ki,
"bəlkə də bütün bu ağrı, sənə özünü yenidən tapmaq üçün lazım olan bir yolayrıcıdır…"
Bəlkə də.. amma mən o insanlarla inşa etdiyim xəyalları o insanlarla yaşamaq istərdim. Asandır mı ki belə obraz dəyişmək? Mən buna sadiq ikən onlar niyə dəyərlərə sadiq olmağı bacarmırlar.
Onlar dəyişirlər, ən acısı mən də dəyişmək məcburiyyətində oluram. Əks halda eyni oyuna düşəcəm. Hər ikisinə nifrət edirəm , mən olmadığım yeni halıma da , içinə düşə biləcəyim oyunlara da..
Göydən baxan gülürsə ona da deyin, gülməli deyil.
Necə mi hiss edirəm? Ölümdən əvvəl adrenalinlə gələn oyanış var ha onun kimi, bədən çöküb amma qəbul etmir, yaşadığı üçün sevinir.
Öyle bir araf..