42. o qədər narsist biri idin ki, dəfələrlə sonlandırdığımız halda dönüb özünü xatırlatdın. bilirdin ki, üstümdə təsirin var, sərt danışmağı bacarmıram. sözlərlə aran həmişə yaxşı olub. indi belə düşünürəm ki, kaş o vaxt sənə ikinci şansı verməzdim, elə o vaxt keçmişdə qalardın. doyumsuz egonu bəsləməyən kimi pis adam oluram. parazitlik etmək üçün çoxdan başqasını tapdığına əminəm, sən öz-özünü tək daşıyacaq xarakterdə deyilsən. bəlkə də, yanılıram, amma yaddaşımda məhz bu cür qaldın. sənə görə daha insanların səmimiyyətinə inanmıram. məni soyuq adlandırırdın, sevginə inanıb yavaş-yavaş da olsa, ürəyimi açmağa cəhd etmişdim. demirəm səhvsizəm, səhvim çoxdur, sənin də çox idi, bunları dəfələrlə danışmışıq. amma o dəfələrlə danışıqlarımızdan birində belə "qal" demədiyin üçün anladım çox şeyi. bilirəm ki, həyatda hər şey təcrübədir, sən də belə düşünürdün. oxşarlığımız çox idi deyə bu qədər çətin idi, amma həm də həmin oxşarlıqlar ucbatından bir-birimizi itələdik. yenə də, həyatından tam çıxmaq üçün əlimdən gələni etdiyim halda ordan-burdan çıxmağın sərhədlərimə hörmətsizlik idi (plus özün məndən qazanmadığın, hətta hər dəfəsində bir az daha itirdiyin hörməti gözləyirdin). ona görə də, yaxşı ki elə "keçmiş"sən. zaman öz işini həll edəcək.