1. bu kitabı çoxdan oxumuşam, bayaq yazarını araşdırdım. konkret bir ad qeyd olunmayıb, müthiş psikoloji adında psixoloqlar birliyi (?) tərəfindən qələmə alınıb. xatırladığım qədərilə, dili çox sadə və anlaşıqlı idi. əsas yadımda qalan və xoşuma gələn məqamlardan birini həyatıma tətbiq etməyə çalışıram. kitabda deyilir ki, yox deyəndə bəhanə yaxud çözüm axtarmayın. sadəcə yox deyin və qarşınızdakı insanın reaksiyası barədə düşünməyin, incisə belə bu onun problemidir. hər halda, hamının istəklərinə uyğunlaşası deyilsiniz. yəqin sizin də başınıza gəlib, kiməsə yox deyə bilməyib bir yaxşılıq edirsiniz, sonra həmin şey bir neçə dəfə təkrarlanır. bir dəfə imtina edən kimi qarşı tərəf öz-özünə triplərə girir, belə olmalıymış kimi davranır, oyunun qaydalarını pozduğunuz üçün sifət edir. əslində isə sizin ona həmin yaxşılığı etmək kimi borcunuz yox idi. siz ona alternativ həll yolları və s. axtardıqca daha da pis vəziyyətdə qalırsınız, sizə minnət edir ki, “sən başdan hə desəydin heç bunun fikrini çəkməzdin”. öz dili ilə deyir də, siz niyə o adamın fikrini çəkirsiniz? qoy, elə özü öz dərdini çəksin.
bu kimi fikirlər çox dəyərlidir, çünki mən ətrafımdakı insanlar arasında bir şeyə sadəcə olaraq, yox demək əvəzinə bəhanələr, yalanlar düzməyən adam nadirən görmüşəm. təbii ki, yaxınlarınızın qəlbini qıracaq şəkildə “YOX!!” demək lazım deyil, əsas səmimi olun. məsələn, axşam kinoya getməyə həvəs yoxdur? de ki, həvəs yoxdur, necə var elə. yoxsa ay usta gələcək, nənəmin barmağı qopdu filan yox da. heç kəsə heç nə borclu deyilsiniz, ona görə də istəmədiyiniz hər şeyə etiraz edin. şəxsi münasibətlərim bir kənara, ən çox marketdə “m10 istifadə edirsiniiiz?” deyə-deyə üstümə qaçanlarla ünsiyyətdə işimə yaramışdı. az-maz people pleaserlik var.