12. camus, sartre kimi yazıçıların bu mövzu ətrafında yazaraq məşhurlaşmasını sorğulayırdım. təsəvvür elə, həyatın nə qədər boş və mənasız olduğu barəsində yazıb əsərlər ortaya çıxarırsan, ad qazanırsan və həyatına bu formada məna qatırsan. paradoksal gəlir.

camus bu barədə deyir ki, həyatın özü-özlüyündə mənasızdır, insanlar isə bu mənasızlıq içərisində bir məna axtaran varlıqlardır. yəni bir növ dərrakə ilə "lənətlənmiş" sayılırıq. ona görə müəyyən sahədə uğur qazanmağı hədəfləyir, həyatımızı bölüşməyə birilərini axtarır, arxamızda iz qoymaq istəyir və s. ən yaxşı halda 70-80 il sürən ömrümüzə bir anlam calamağa çalışırıq.
bu mövzu bəşər övladı nəslini davam etdirdiyi müddətcə aktual olaraq qalacaq. insan özünü və həyata gəliş səbəbini sorğulamağa meyillidir. sadəcə içində yaşadığımız sistem gözümüzü açan kimi hər şeyi o qədər planlı şəkildə cızıb qabağımıza qoyur ki, sonrakı addım barədə düşünməyə vaxt tapmadan yaşlanıb ölürsən. bəlkə də, xeyrimizədir, çünki bu mövzular dibsiz quyu kimidir, dərinə getdikcə daha çox batırsan və cavab yoxdur.