6. Təklik əvvəlcə səni azad edir, sonra yavaşyavaş içindən nələrisə çəkib aparır. Əvvəl yazırsan, düşünürsən, özünə qayıdırsan Sonra bir gün gözünü açırsan və görürsən ki, artıq yazmaq da kömək etmir.
Çünki yazmaq üçün bir az da olsa ümid lazımdır, o da itib.

insanlardan uzaqlaşdıqca özünə yaxınlaşırsan deyirlər. Amma bəzən elə olur ki, özündən də bezirsən. Səni ən yaxşı tanıyan səs belə səni sakitləşdirə bilmir. Hətta aynadakı simana da yad baxırsan. Sanki sən deyilsən. Sanki sən heç vaxt olmamısan.

içində kimsə daim yorulub oturub. Hər şeydən, hər kəsdən və sonda özündən.
Bu yorğunluğun heç bir səssiz gecədə, heç bir musiqidə, heç bir dua içində tam sağalmadığını anlayırsan. Yalnız bir az susursan. Bir az daha susursan. Və bəlkə… unudulmaq istəyirsən.

Ən son, heç kim gəlməsin deyə qapını bağlayırsan
Amma içində gizli bir səs deyir:

“Kaş kimsə gələrdi.”