27. yolda gedərkən qulaqlıqlarımı çıxartmağa vadar edən tək şey. o biri də qar yağmasıdır. bu iki hadisə baş verəndə həmişə bir-birini süzərək yol gedən camaatımız öz canıyla əlləşir deyə çox səmimi görünür, heç kəs heç kəsə başını qaldırıb baxmır belə. biri çətirindən yapışır, o biri şərfini başına bürmələyir, bir başqası kapyuşonun içində gizlənir. çox adamın fikirləri eyniləşir: "ayağıma su keçdi, xəstələnəcəm", "nə vaxt dayanacaq bu?", "bir az kəsənə qədər burada gözləyim", "nə gözəl yağır". gündən və yağışın yağma tempindən asılı olaraq, hamısı ağlımdan keçir. bəzən də yağışlı bir gündə yaratdığınız xatirələr canlanır; gülümsədir. sonra yaşananların uzaqlığını və indiki reallığı xatırlayırsan, gülümsəmən dodağında donub qalır. üzərində təsir gücü qalan xatirələr səni fikrə aparır, çox uzaqlarda qalanlar isə bircə gülümsəmə ilə yad olunub gedir.
yağış insanlara təbiət qarşısındakı acizliyini, planlarının əllərində olmadığını xatırladır, bir anlıq dayandırıb anı yaşamağa məcbur edir. bilmirəm, hər gün yağış yağan ölkədə yaşasam, belə hiss edərdimmi. çünki təkrarlanan hər şeyə öyrəşirik və öyrəşdiklərimizi görməzdən gəlməyi yaxşı bacarırıq.