2. içində olduğum vəziyyət. dostlarım bir-bir xaricə köçür, həyatları dəyişir və yeni bir yönə doğru gedir. mən isə qoyduqları yerdə, gözləmə rejimindəyəm. müəyyən istək və hədəflərim var, sadəcə bir qədər daha səbr etməliyəm və həmin müddət ərzində hər şeydən uzaqlaşmağa başlamışam. sosial mediadan iki aya yaxındır ki, istifadə etmirəm. həyatım iş-ev arasında gedib gəlməkdən ibarətdir. əvvəl təkbaşıma nələrsə edərdim, ən azından gedib hansısa kafedə bir kofe ilə kitabımı açıb oxuyardım. həmin həvəsi tapa bilmirəm, işdən çıxan kimi yorğunluqdan özümü evə güclə atıram. hər şeyi başımın içində yaşayıram: danışan da, dinləyən də özümdən başqası deyil. əvvəl məni incidən yalnızlığa öyrəşdiyimin fərqinə varıram və bu məni qorxudur: yenidən eyni döngünün içərisinə həbs olunmaq istəmirəm. yalnızlığa alışırsan, biri gəlib səni oradan çıxarmağa çalışır, sonra niyə yalnızlığı seçdiyini xatırladır və sən tənhalığa daha çox sarılırsan, heç yerdə tapa bilmədiyin hüzura ancaq bu şəkildə qovuşa bilirsən. sonra belə gecələrin birində düşüncələr yük olur, bədən keyimiş hisslərin izlərini duymağa çalışır, beyin hadisələri əvvəlki qədər yaxşı xatırlamır. sanki artıq heç biri sənə aid deyil, hər şeyə o qədər yadlaşmısan ki, hədəflərin, arzuların belə mənasız gəlməyə başlayır. beləcə, özün-özünü içdən tükədirsən.