6. Burda da digər hər yerdə oıduğu kimi məni anlayan kimsə olmayacağı və məni anlayacaq insan axtardığım açün loser hesab ediləcəyimi bilə bilə burda yazıram düşüncələrimi
11 illik məktəb vaxtından başlayacam,ilk travmam 6cı sinifdə gəldi o zaman adın çəkməyəcəyim bir liseyə sənəd verdik mənlə bərabər digər tanış və qohumlar da verdi,biraz mənim yetərsizliyim biraz da qanunsuzluqlar nəticəsində mən çöldə qaldım mənlə ən çox müqayisə olunan 2 nəfər də daxil oldu,7_8ci siniflərim buna görə çox psixolojik şiddət travmaları ilə keçib hətta həmin ərəfə hazırlıq yoldaşlarımdan fikisel şiddet də görmüşəm,bir dönəm sonra keçdi bunlar həyatımın ən gözəl ili olan(son gözəl ili) 9cu sinif başladı hər şey həqiqət olmayacaq qədər gözəl idi,dərslərim ideal idi,yeni dostlar qazanmışdım,bir çevrəm var idi və məktəbin gözdəsi idim,9 bitdi 10-11 təmaül məktəbinə mənə o fiziki şiddəti göstərən uşaqların məktəbinə qəbul oldum ora da cəhənnəm kimi keçdi mənə,həm psixoliji həm fiziki şiddətlər durmadan artdə bu basqı arasında düşünürəm ki okay deyiləcək bir balla ATUya qəbul oldum hə burda da covid başlayana kimi əla idi,sosiallaşırdım yavaş yavaş çox ərgəncə hərəkətlər etsəm də kütlə qəbul edirdi,uni həyatı fərqli idi düşünürdüm ki artıq istədiyim yerdəyəm və mənə də dəyər verən insanlar çıxacaq bəlkə də,heyf ki qısa çəkdi covid girdi araya coviddən qayıdanda çox daha olğun ama depresiv idim,sanki o bütün sosiallığın içində boğulan meb getmişdim yerimə bütün gün kapşonda fırlanıb depressiv musiqilər dinləyən bir gijdillağ gəlmişdi,nəsə bu aralar yarı pis yarı yaxşı bol psixolojik şiddətli keçdi,sonra 2 il kursant oıduç bu ara elə psixolojik şiddət gördüm ki kaş fiziki şiddət olardı dedim,intihara qədər uzandım az qala,4-5 min borcun içinə girdim toparladım özümü birtəhər,o qədər əzildim ki saysam yetməz bura
Kursantlıq bitdi artıq zabit kimi ən elit qurumlardan birindəyəm,1700 kimi normal maaş alıram,hə hətatım çoxx qaydasına düşüb burda normal kollektiv və olğun insanlar var hamısı ilə də aram bomba kimidi
Amma.... hə hər şeyim bir amması var o qədər psixolojik travma almışam ki,ən xırda hadisədə tetiklənir travmalar,ailədən və sivilizasiyadam çox uzağam,sosial mühitim max iş yoldaşlarımdı,çox yorğun oluram özümə vaxt ayırammıram,8 saatlıq iş olmalıdır normalda az qala 24 saat işləyirəm,içimdə daimə bir çarəsizlik,yetməzlik var,onu tamamlayan nəyinsə axtarışında olsam da heç nə tapammıram harda nəyi səhv edirəm,nəyi necə etməliyəm,bəzən düşünürəm kaş var olmazdım