2. xüsusilə, 20li yaşlar böhranı deyilən bir şey var ki, çəkilmir. bir tərəfdən tez bu günləri ötürüb 30lu yaşlarda keçmək istəyirsən, bir tərəfdən də cavanlığının əlindən sivişib getməsindən qorxursan ki, bir çox hallarda elə də olur.
həyatı boyunca nələrisə gözləyən nəsildə "anı yaşamaq" deyilən bir şey olmur. məktəbə gedirsən, evdəkilərdən "bircə bu məktəbi qurtarsaydı" sözünü eşidirsən, universitetə gedirsən, "bircə bu semestr imtahanları qurtarsaydı" deyirsən və bu döngü davam edir. maraqlıdır ki, döngüdə olduğunun da fərqində olmursan – sistem hər şeyi hazırlayıb qarşına qoyub. məktəb və universitet illərində daha çox təhsili bitirib imtahanları keçməyə fokuslandığın üçün "həyat"ın özü barədə narahat olmursan, səni maraqlandırmır. düşünürsən, necəsə hər şey öz yoluna, axarına düşəcək. amma elə olmur, olmayacaq da. aradakı fərqi universitetdə görməyə başlayırsan: sən metro ilə basabasla gəlib dərsə gecikəndə kimsə maşınını "parkovka" etməyə yer axtaranda və s. iş həyatı bundan daha acımasız olur, çünki artıq "yetkin" bir fərd sayılırsan. onda həyatın şərtləri və etapları bir anda dəyişməyə başlayır, bir zamanlar olmağı gözlədiyin yerdən nə qədər uzaqda olduğunu başa düşürsən. sonra ətrafındakılar hamıdan "gözlənilənləri" bir-bir yerinə yetirir: ailə qurur, iş qurur və s. sən isə bütün bunlara o qədər uzaqsan ki, nəinki bu barədə bir addım atmaq, heç özünü o rollarda görə də bilmirsən. hamı öz rolunu məharətlə ifadə edib alqışları toplayır, sən də səhnənin arxasında işıqla, set-upla başını qatırsan, görünməz olmağı seçirsən, çünki uyğunlaşmaq çətindir.