5. "small talk"dan yorulmaq, bəzən söhbət əsnasında həmin adamın üzünə otuz iki diş gülümsəyərkən içindən "evdə hansı marka çayı dəmlədiyin o qədər vecimə deyil ki" deyə düşünüb dilinə gətirə bilməmək, yanaqlarının fake gülümsəməkdən ağrıtması ilə müşahidə olunan vəziyyətlərə məruz qalmaq. ikiüzlülük kimi səslənir, hə? welcome to the real world. insan faktoru, sosiallaşmaq tələbatı olan istənilən yerdə yaşanır. gəlin razılaşaq ki, hər nə qədər bəyənilsə də, heç kəs taleh yüzbəyovun yaratdığı "zəhər tuluğu" personajı kimi ola bilməz, olsa ətrafında adam qalmaz. ona görə də, ekstravert olmağa məcburuq. yaxşı bir iş, gələcək təminatı üçün mütləq "svyaz"ların olmalıdır, hətta əlaqələri geniş olan insanlar daha dəyərli hesab olunur və uğur qazanmaq ehtimalı daha yüksəkdir. bukovskinin bir sözünü oxumuşdum: "people empty me. i need to get away to refill." bir az sadəlikdən uzaq səslənə bilər, amma yaxşı bir kitab oxuduqdan, maraq dairəmə uyğun bir podcast dinlədikdən sonra kimləsə görüşüb vaxt keçirərkən gündəlik qayğılarını dinləmək özümü kiçik görməyimə səbəb olur. normal olan şeylər o qədər dayaz görünür ki, gözümə. bütün elə söhbətlərdən sonra özümdən diksinirəm, hətta o adamlardan uzaqlaşdığım anda özümlə tək qalıb "əsl mən" ola bildiyim üçün rahatlıq duyuram. problem odur ki, "əsl mən" dediyim şəxs tənha hiss etdiyi halda belə, bu tənhalığını başqaları keçirə bilmir, həmin o "boşluq" hissini heç nə və heç kəs doldurmur, hətta o boşluğu daha da böyüdür və sən öz boşluğunda itməkdən qorxmağa başlayırsan.