4. insanın əslini-nəslini bilmədən, haradan gəldiyindən xəbərsiz həyatını mənalandırmasını, bunun çətinliyini təsəvvür edə bilmirəm. hər ortayaşlı qadında ananı, kişidə atanı axtarmaq, cizgilərini kimdən aldığından bixəbər olmaq. bununla belə, yarımçıq öyrəndiyin sevgi, güvən kimi hisslərə yadlıq çəkmək. ailəyə sahib olmaq ayrı dərddir – hər addımında travmalar səni izləyir, xarakterini bir kişi və qadının dodağından çıxan bir neçə kəlmə formalaşdırır və sən onu qırıb özünü yenidən formalaşdırmaq üçün illərlə əziyyət çəkirsən. ailən olmayanda isə qurdların arasına düşmüş bir quzu kimi çarəsiz və kimsəsizsən, sadəcə həyatda qalmağa və öz yolunu tutub getməyə cəhd edirsən. bu arada, indiyə kimi heç vaxt uşaq evinə getməmişəm və gedə bilmirəm. bir günlük gedib keflərini açıb sevindirməklə daha da pislik edəcəkmiş kimi hiss edirəm, bəlkə də sənə bağlanırlar və yolunu daha da həsrətlə gözləməyə başlayırlar. gəlmədiyin hər gün bir az da ümidlərini üzürsən ki, rahat vicdan masturbasiyası edəsən. bəlkə də səhv düşünürəm, amma sırf bu düşüncəmə görə getmək istəmirəm.