48. dünən gecə gördüyüm indiyə qədər ağlımdadı.
yuxuda məktəbliyəm, üstəlik elə-belə məktəbli də yox ha, "elite" serialındayam elə bil; oğlanlı-qızlı kruq, rəngli formalar. sonra keçmişdə danışdığım (reallıqda belə biri yoxdur) biri qabağıma çıxır, məni görən kimi əlimdən tutub "səni bir yerə aparmalıyam" deyir. tərəddüd belə eləmədən dalına düşüb gedirəm, elə çox yol getmirik, hətta yolu keçən kimi mənzilə çatırıq.
mənzil deyəndə səhv başa düşülməsin, destination yəni. o da hələ tikilməkdə ikən tərkolunmuş konstruksiyadan ibarət, ürküdücü bir yerdir. hələ də əlimdən buraxmır və məni onlarla pilləkən aşağıya düşürdür, hər pilləkən düşəndə bir az da yol gedib başqa pilləkən tapırıq. ətrafa göz gəzdirirəm və in-cin yoxdur, arada heyvanabənzər varlıqlar gözümə dəyir, daha çox hallüsinasiyaya oxşayır və çox qısa bir anlıq görürəm. məsələn ayı və pişiyin qarışığı, oyuncağa bənzəyən axmaq bir şey görürəm və yoxa çıxır və s.
axır ki, bu zəhrimara qalmış əlini çəkib deyir ki, "təcili getməliyəm, işim çıxıb, amma qayıdacam. burada gözlə məni." mən də "yaxşı" deyib başlayıram gözləməyə.
bir az keçən kimi ürəyim sıxılır və təzədən bütün yolu yadıma salıb pilləkənləri bir-bir qalxıram, birtəhər çıxışı tapıram. çıxışa gedən yolayrıcında bir qadın görürəm, dilənçiyə oxşayır. dayanıb boş divara baxır, nəyə baxdığına baxanda çevrilib mənə baxmağa başlayır və "izlə məni" deyir. mən də beyin yerinə kaktus gəzdirdiyim üçün izləyirəm. balaca bir otağa giririk, ortasında üz-gözündən fağırlıq yağan bir qadın oturub. son baxdığım filmdəki portuqal aktrisaya (baxma: lucia moniz) çox oxşayırdı. qadın adını da deyir və sonradan axtarışa vuranda mənim adımla oxşarlığı olduğunu gördüm, o da qəribə bir təsadüf idi. bir neçə gün qadının yanından ayrıla bilmirəm, onunla qalıram, sanki hər dəfə getmək istəyəndə baxışlarıyla yalvarıb məni saxlayır. nəhayət, getməyə qərar verəndə yuxudan ayılıram.
üstəlik, bu yuxunu səhər oyanıb yenidən yatdıqdan sonra gördüm və uzun müddətdir ki, bu qədər detallı xatırladığım bir yuxu görməmişdim.