9. Evin tək uşağı tənhalığı daha uşaq yaşlarından başa düşən biridir. Əgər mənim kimi tək uşaq olub səhərdən axşama qədər işləyən evə yalnız yatmağa gələn valideynlərə sahibsinizsə tənhalığı və insanın ən yaxşı dostu əslində özünün olduğunu daha dərindən anlayar. Elə məhz buna görədə həyatda nəyin düz nəyin səhv olduğunu özün öyrənməli və öz qayğılarına köməksiz özün qalmağa öyrəşirsən. Tənhalığa isə o qədər öyrəşirsən ki, bəzən valideynlərini belə görmək istəməyib ev tutub tək qalmağı belə fikirləşirsən. Mən evin tək uşağı kimi böyüyən biri olaraq deyə bilərəm ki, ərköyün ola bilərik amma, cəmiyyətin şişirtdiyi qədər ərköyün deyilik və bəli, nəyisə paylaşmaqda da bəzən çətinlik çəkirik. Ailənin tək ümidi sən olduğuna görə üstünə çox yük düşür. Ana ilə atanın ən sevdiyi şəxs olduğun üçün səni çox əzizləyirlər amma, bir tərəfdən də səhv edəndə üstünə bərk düşürlər. Gedib küçələrdə avaraçılıq edib, dalaşmaq, həpsə düşmək, vaxtından tez ölmək, narkoman olmaq deyə lüksun yoxdur. Evlənəndə də uşaq istəməmək deyə bir seçimin yoxdur çünki, bacın qardaşında yoxdur ki ən azından onlar uşaq sahibi olub nəsilini davam elətdirsin. Valideynlərin qocalanda isə onlara yalnız sən baxmalısan və kaprizlərinə dözməlisən. Həmçinin qardaş bacı olmadığı üçün həmin o boşluqları dostlarla, xala qızı, xala oğlu kimi yaxın insanlara doldurursan. Hansısa dostudan inciyəndə vəya onu itirəndə sanki səndən bir parça qoparılırmış kimi hiss verir.