58. Sonra elə bir an gəlir ki, insan artıq əvvəlki özü ola bilmir. Nə isə edərkən əvvəlki dadı ala bilmirsən. insanlara nəsə izah edən halından uzaqlaşıb, öz-özlüyündə dağ bayır dolaşmağa başlayırsan. Atılan hər addımda boğazında yaranan düyün qat-qat artaraq kördüyünə çevrilir. Özünü günahlandırmağı da, kimisə məsul tutmağı da buraxırsan. Vaxtilə sevdiyin şeyləri yenidən sınayırsan və bir zamanlar sevdiyin şeyləri artıq sevmədiyini anlayırsan. Hər şey vaxtında gözəl imiş, deyirsən.

insan bəzən sadəcə özü üçün darıxır və bu axtarışı daim özündən kənar amillərdə axtarır, subyektdən çox obyektlə maraqlanır və axtardığını onda tapmağa çalışır. Olmayanı, olmayanla öldürməyə cəhd edir. Hər gün zehni düşüncələrdən uzaqlaşdırmaq üçün gec saatlara qədər yatdığı yuxular yerini səhər altılara qədər oyaqlığa verir. Şikayətçi olduğu hər şeydən bezir və susur. Bir zamanlar özünə iş, zehninə isə aş bildiyi sual vermək və səbəb axtarmaqdan, indi ona sual verilməsindən belə narahat olmağa başlayır.

Evdə dura bilmir, divarlara baxa bilmir özünə dayaq ola bilmir. Çölə çıxır bu qaçışda bir hiylə var günün sonunda dönəcəyi yerin yenə ev olduğunu bilsə də, bir müddət bu şəkildə özünü dağıdır. Ən pisi isə problemin düşündüyü şey olmamasıdır. Uzun zamandır düşündüyü mövzudan asılı olmayan hadisələrin əslində problem olmadığını dərk etmək insanı çıxılmaz bir yerə sürükləyir və yeni səbəblər istəməyə, onlara ehtiyac duymağa məcbur edir. Ən çətini də budur, problem budur demək asandır, amma problem nədir? deyib bənliyin səssizliyi ilə savaşmaq çətindir.

Mənim bənliyim həmişə izdihamın içindəki tənhalığın, tənha qalmağın yeganə ünsürü olub. Oturub düşünürəm deyirik, amma fərd olaraq düşünürəm demirik. Bu yanaşmanın səbəbi fərd olaraq tək bir insandan ibarət olduğumuzu düşünməyimizdir. Şkafın belə cırıltı ilə dərdini anlatdığı bu dünyada, kim bilir, bənlik neçə səsdən təşəkkül tapıb…