118. üstündən 2 ay keçir bu gün yox cavabı aldığımdan, heç nə olmayıb aramızda, heç bir şey. heç nə olmadığı üçün də çox unutmalı olduğum bir şey yoxdu, amma nədir bu kədər, nədir bu hüzün? nədir bu hər yerdə onu axtarmağım, nəsə görəndə onun üzərindən xəyal qurmağım. hər gördüyüm və onun bəyənəcəyini düşündüyüm şeyləri almaq istəmək, niyə bitmir? bəlkə də yaşanmamış şeylərə duyduğum hüzündü, onla yaşaya biləcəklərimin, qurduğum xəyalların hüzünü və bunları başqa birinin onla yaşaması. ondan sonra heç bir yerə gecikməməyə çalışdım, çünki onu da gecikməklə itirmişdim. sadəcə anlamadığım şey var, sevmirdinsə, heç nə hiss etmirdinsə, o nə baxışlar idi, niyə elə baxdın, niyə axı? bir dəfə yox, iki dəfə yox, hər dəfə, nə idi məqsədin? sentyabrdan bu yana beynimin içində xırıldayan, qırıq, hər dəfə musiqiləri yarıda kəsən gramafon kimisən. o qədər deyəcəyim, yığıb, sənə saxladığım şeylər var ki, bir mən bilirəm. qəbullanmaq istəyirəm, bunu etməli olduğumu da bilirəm, amma alınmır, çünki nə yalan deyim, hələ də ümidim ölməyib, amma bu ümid də mənlə birlikdə yorulub. baxışlarının cavabını heç vaxt almayacağımı, suallarımın cavabsız qalacağını qəbul edirəm. mənə sadəcə darıxmaq qaldı.