24. uşaq vaxtı başıma gələn hadisəni danışım:
həmin gün dərsdən evə gəlirdim, kefim yox idi. idman dərsində, normativdən kəsilmişdim qaçmaq üzrə.(5-ci sinif) nəysə gəlib evə çatdım birazdan çox yaxında qalan qohumlarımız bizə gəldi. Qohumunda mənim yaşımda bir uşağı var idi. Oturub biraz cips-kola yeyəndən sonra təklif elədim ki, gedək stadiona. Futbol var bu gün, məhəllə yarışı. oturub baxarıq. uşaqda razılaşdı, düzəldik yola. dedi ki gəl kəstirmədən gedək. kəstirməyə stadiona gedən yolda sıx, ara küçələrdən gedir. Nəysə ara küçələrə girəndə irəlidən döngədə oturmuş nəhəng bir it ilə qarşılaşdıq. mən təntidim. uşaq dedi ki, qancıqdı (dişi), qorxma gəl dalımca. məndə küyə gedənəm deyə düşdüm dalına. itin oturduğu döngəyə az qalmış qəfil bizim heybətli Kerber (baxma: heraklın 12 qoçaqlığı) ayağa qalxdı və hürərək üstümüzə cumdu.
özümü dərk edəndə gördüm qaçıram, qohum uşağı məndən yox yox 14-15 addım irəlidə qaçır. ürəyimin döyüntüsünün səsi ağzımdan çıxırdı, amma qışqırmırdım. başımı döndərib baxmaq istədim ki bu dalbayovun balası bəlkə uzaqlaşdı. döndərib baxmağa macal tapmadım. itin nəfəsini dabanımda hiss etdim..məhz onda canın necə şirin bir şey olduğunu, bir addımı balaca atsam, balaca vaxtımda itə yem olacağımı düşündüm. ya da it məni dişləyib gedəcək mənə də quduzluq keçirəcəkdi.
bunlar ağlımdan keçə-keçə qaçmağa davam elədim. və məhz onda ayıldım ki, məndən 15 addım qabaqda qaçan qohum uşağını, 30 addım arxada qoymuşam. ayağımdakı ayaqqabının bir tayı yox idi, çox güman necə hırsla qaçmışdımsa ayağımdan çıxmışdı. amma ayaqyalın qaçdığımı hiss eləmirdim.
it çoxdan uzaqlaşmışdı biz isə qaçırdıq. mən həyətimizə birinci girdim. qaçıb evə çıxanda həyət qapısı açıldı qohum uşağı dalımca qaçıb evə girdi. ikimizdə götə dönmüşdük. qıpqırmızı olmuşduq, ürəyimiz ağzımızdan çıxırdı.

ondan sonra düz əsgərliyə kimi küçə itlərindən qorxmuşam. əsgərlikdə artıq patrulda falan hansısa it gəlib hürəndə, mən ondan bərk hürürdüm. it qorxub qaçırdı.