125. Bir Ümiddir Yaşamaq

Bir ümiddir yaşamaq,
Gəl izah eyləyim nədən,
insanı sən sanırsan,
Yalnız bir baş, bir bədən.
Hərçənd insanda bunların,
Həpsindən ötəsi var.
insanın bir ruhu var.

Bəs ruhun özü nədir,
Ruh-görünməz məbəddir.
Əgər inansan ona sən,
Ən çətin anlarda belə,
Gələr sənin köməyinə.

Bəlkə indi dediklərim,
Qəribə səslənir sənə.
Düşünürsən daxilindən,
Axı ruhun mən nəyindən,
Yardım istəyə bilərəm.
Mən ki, heç onu görmərəm.

Haqlı səslənir sözlərin,
inancsız düşüncələrin.
Lakin bu insan bədəni,
Götürdükcə dərd, kədəri,
Ona dəstək lazım olar.
işdə, ruh imdada çatar.

Ümidlə bağlansan ona,
Sən onu görməsən belə,
Ruhun görər öz işini,
Unutdurar keçmişini.
Böyləliklə sən yenidən,
Qalxa bilərsən yerindən.

Artıq yoxdur zəncirlərin,
Qırılıbdır tüm bağların.
Dalınca düş xəyalların,
Bitməyən macəraların.
Lakin heç bir zaman artıq,
Olma ümidsiz bir varlıq.

Çünki ümiddir həyatda,
Hər saniyə,hər məqamda,
istər dağda, həm Aranda,
Bağlayan səni həyata.

Həyatın özü budur, bax,
Bir ümiddir yaşamaq...