333. Fəryad

Xahiş etdim Tanrıdan, cavab gəlmədi,
Nə canım aldı mənim, nə öldürmədi.
Bəlkə heç ölməyə də layiq bilmədi.
Nə qədər alçalar həyatı adamın,
Nə mənası var axı böylə yaşamağın.

Hər səhər oyandım mən, ümid olmadı,
Hər axşam qəm çəkdim, kimsə duymadı.
Duydu bəlkə, hərçənd ki əl uzatmadı.
Kimdi qayğısın çəkən səfeh adamın,
Nə mənası var axı böylə yaşamağın.

Dünyanın zülmətindən bezdim, usandım,
Bir ümid qapısına çatdım, dayandım.
Bu da dərd qapısıymış, yenə aldandım.
Kəsildi tək pənahı bədbəxt adamın,
Nə mənası var axı böylə yaşamağın.

Sağam hələki, amma niyə, bilmirəm,
Ölmək istəyirəm, ölə bilmirəm.
Qaranlıqdır ətrafım, görə bilmirəm.
Kimdi əlindən tutan kor bir adamın,
Nə mənası var axı böylə yaşamağın.


bu şeiri yazmağımın üstündən təqribən 1 il ötür. açığını desəm, ölümlə bağlı fikrim o qədər də dəyişməyib. yaşamaq üçün hələ də bir səbəbim yoxdur. lakin əmin olduğum bir şey var: intihar etmək çıxış yolu deyil. hətta deyərdim ki, bəzi hallar istisna olmaqla(bir əsgərin əsir düşməmək üçün intihar etməsi kimi) intihar bir acizlikdir, həyatın çətinliklərinə dözə bilməməkdir, bu sancını sonlandırmaq istəyidir. həyat gözəl deyil, lakin həyatı öz gözünüzdə gözəlləşdirmək sizin əlinizdədir. bu baxımdan həyatı güzgüyə də bənzədə bilərik: siz ona gülümsəsəz, güzgünün də sizə gülümsədiyini görəcəksiniz. güzgüdə dəyişən bir şey yoxdur. dəyişən sizin güzgüyə olan baxışınızdır. təbii ki, bəzən bezəcəksiniz, hətta ölmək istəyəcək, hər şeyin bitməsini istəyəcəksiniz. bəlkə də, mənim kimi fəryad edəcəksiniz. lakin inanın mənə, həyat hər şeyə rəğmən, yaşamağa dəyər. nəticədə, bu bir fəryaddır, son deyil.
C'est la vie