1. Ərəbcə saqi (məclisdə şərab paylayan) və farsca namə (məktub) sözlərindən əmələ gəlib.
Klassik Şərq, eləcə də Azərbaycan poeziyasında saqiyə xitabən yazılan lirik şeirdir. Saqinamələr, adətən, qəzəl, qəsidə və digər janrlarda yazılır. Şərq poeziyasında bir çox poemalar proloq mahiyyəti daşıyan saqinamə ilə başlayır. XII əsrdən etibarən fars, ərəb və türkdilli ədəbiyyatda saqi­na­mələrə geniş təsadüf edilir. Onların әksәriyyәtindә nikbin ruh, hәyata bağlılıq, әsl hәyatı bu dünyada axtarmaq meyli güc­lüdür. Adətən, saqinamələr ayrı-ayrı məsnəvilərin əv­vəl­lə­rin­də verilir. Anadilli şeirimizdə saqinamənin klassik nü­­­mu­­nələri ən çox Füzuliyə aiddir.
Saqi, mədəd et ki, dərdməndəm!
Ğəm silsiləsinə payibəndəm.
Ğəm dəfinə cami-mey dəvadı.
Tədbiri-ğəm eyləmək rəvadır.
Səndən nə inayət olsa vaqe,
Fikr etmə ki, məndə ola zaye.
Mən bir sədəfəm, sən əbri-niysan,
Ver qətrəvü, al dürri-ğəltan.

Saqinamələrdə mey, şərab, badə, saqi ifadələri real məna deyil, daha çox simvolik xarakter daşıyır. Bu obrazlar təsəvvüf fəlsəfəsi ilə əlaqədar konkret mənalara malikdir.