2. Azərbaycan şifahi xalq ədəbiyyatında şən əhvali-ruhiyyəli komik əsərdir. Qaravəlli məclislərdə dastan, nağıl söyləməyə başlayarkən və ya bir epizoddan başqa epizoda keçərkən aşıq və ya nağılbazların söylədiyi kiçik yumoristik (hekayə) əsərdir. Adətən, dinləyicilərin diqqətini cəlb etmək (moti­vasiya yaratmaq), onları epik əsərin gərgin epizodları ilə çox yor­mamaq məqsədilə deyilir. “Oğru molla”, “Qudurğan axund”, “isfahan keçəli”, “Kərəm və Şeyx”, “Qazi” kimi qara­vəllilər məşhurdur. Qaravəllinin məzmun və formasında həm nağıl, həm də lətifə ünsürləri vardır: «Keçmişdə fağır bir kişi var idi. Bu kişi arvadını çox istəyirdi. Arvadı da evdən bayıra çıxmazdı. Əri ona «qapı-bacaya çıx» deyəndə o cavab verərdi: – A kişi, quşların, heyvanların içərisində erkəkləri də var. Onlar na­məhrəmdi, onun üçün qapı-bacaya çıxmıram. Mənim üzü­mü görərlər, günaha bataram, o dünyada cəhənnəmlik olaram».