1. Əvvəllər yalnızlıqdan qorxmazdım, hətta ölümdən də. Ölüm fikri məni rahatlaşdırardı. özünü dünyaya aid hiss etməmək və bir qaçış. indi ölümdən də qorxuram, yalnızlıqdan da. Bunu mən biri ilə zarafatlaşarkən digərinin tək qayğısının tək başına ölməkdən qorxduğunu anladığımda kəşf elədim. Sanki mən əlimdə kök, o yana-bu yana atılan dovşan idim, biri mənə kolluqdan leş çıxarıb dovşanların da ölə biləcəyini xatırlatdı. Bunu əvvəl də hiss edirdim. Ölüm yaxınlarda baş verdiyində və ya onların əvvəllər paylaşdıqları videoları, mahnıları gördükdə canlı insan olduqlarını xatırlayıram. Sosial şəbəkə istifadə etməzdim əvvəl, indi o anları bölüşürəm. Nədənsə ölməkdən qorxuram. Hətta tək ölməkdən. Ailəmlə birgə diləyərdim, əzrail əmi, nəzərə al
Əgər Ölüm anında birinin Əli əlimdə olsa bu məni yenə tək edər mi? Ya da sənin əlin? Amma sən də hiss etmirsən canın arxasındakı daşıdığın duanın yükünü? Anlamırsan yaşamaq istəyini? Səninlə üzləşməyin özü ola ki, həyata bağlasın insanı, hə? Elə isə qorxu da sevginin başqa adı olmalıdır. insan dəyər vermədiyi bir şeyi itirməkdən qorxmaz. Bəlkə də indi indi həyata dəyər verirəm, bağlıyam, sevirəm, amma artıq zarafatı da az edirəm. Bu da bir qaçış idi bəlkə də.
Hər şey ciddiləşir mi? Dəyişdiyimi hiss edirəm. Əlli yaşından sonraki insanların zarafatlarında ölümün nəfəsini hiss etdiyim kimi..

*dinə istinad sadəcə fikrin daha yaxşı çatdırılması adınadır.