94. Sevgi bəzən adını qoya bilmədiyin bir haldır, Sözə sığmır, ölçüyə gəlmir, sübut istəmir. Sadəcə hiss olunur. Sevgi bir insanın varlığının sənin içində yer tutmasıdır. O yoxkən belə davranışlarına təsir etməsi, qərarlarına qarışmasıdır. Onu düşünəndə ürəyində qorxu yox, qayğı yaranır: “inciməsin”, “yorulmasın”, “itirməsin özünü”. Sevgi ideal hekayə deyil. Əksinə, ən çox qüsurlu anlarda üzə çıxır. Hər şey yaxşıykən sevmək asandır. Sevgi çətin olanda da səsini yüksəltməməkdir, incik olanda da hörməti itirməməkdir. Haqlı olsan belə qarşı tərəfi əzməməkdir.
Sevgi sahib olmaq deyil. Sahib olmaq qorxudan doğur, sevgi isə güvəndən. Sevən insan nəzarət etməz, məhdudlaşdırmaz, boğmaz. Çünki bilir ki, qalmaq məcburiyyətdən yox, istəkdən olmalıdır.
Sevgi bəzən fədakarlıqdır, amma özünü itirəcək qədər yox. Özündən verirsən, amma özünü yox edirsə artıq sevgi olmur, asılılıq olur. Sevgi iki insanın bir-birini tamamlamasıdır, birinin digərinin yerinə yaşaması yox.
Sevgi gözlənti siyahısı deyil. “Belə olmalıydın” cümləsi sevgini yaralayır. Sevgi “beləsən, amma mən burdayam” deməkdir. Dəyişmək məcburiyyəti ilə yox, istəklə dəyişməkdir.
Bəzən sevgi qalmaqdır. Bəzən isə ən ağır forması ilə getməkdir.
Çünki həqiqi sevgi zərər verdiyini gördüyü yerdə dayanmağı da bacarır.
Sevgi səni böyüdür. Kiçiltmirsə, qorxutmursa, özündən utanmağa vadar etmirsə orda sevgi var.
Əgər səni daim şübhədə, gərginlikdə, dəyərsiz hiss etdirirsə adı sevgi olsa da özü deyil. Sevgi budur iki ayrı insanın, bir-birinin içində itirmədən qalmağı.