(youtube: 
)
)herzog soruşur: "can a penguin go insane?"
i̇lk baxışda yersiz görünən bu sual, növbəti kadrlarda özünü doğruldur. həmişə nizam-intizamı ilə ön planda olan, kollektiv şəkildə hərəkət edən, bir-birinə qısılaraq antarktidanın qəddar soyuğuna belə sinə gərən bu sempatik, qanadsız quşlar öz təbiətinə, təkamül boyu proqramlaşdırılmış instinktlərinə qarşı gələ bilərmi?
kamera sahil kənarında minlərlə dayanan pinqvindən sadəcə birinə fokuslanır. bu pinqvin dayanır. okeana, qida mənbəyinə, koloniyasına və yeganə istilik mənbəyi olan "sürüsünə" arxasını çevirir. o, təxminən yetmiş kilometr araqlıqdakı ıssız dağlara doğru irəliləməyə başlayır. dr. ainley deyir ki, onu tutub geri qaytarsaq belə, heç bir işə yaramayacaq. o, yenə də gedəcək.
bəs niyə?
bu üsyankar pinqvin, "məntiqli" yaşamınndan uzaqlaşaraq, özündə fərqli radikal bir azadlıq yolu seçdi, bu yolun sonu intihar olsa belə, o, təkliyin sükutunu sürünün küyündən üstün tutdu?
vəhşi təbiət, insan övladının mürəkkəb həyat seçimləri ilə asanlıqla müqayisə edilə bilməz. bu ssenariyə, təbii olaraq, biz insani bir perspektivlə baxırıq. onu romantizə edib, estetik bir məna yükləyirik. biz orada sadəcə nevroloji nasazlığı olan bir quş yox, nitsşe üsyançısını, camusun "absurd qəhrəmanı"nı görməyə üstünlük veririk.
çünki arzularımızın, həyat çevrəmizin, seçimlərimizin, imkanlarımızın və azadlığımızın qısıtlandığı bu dünyada, həmin pinqvin bizim edə bilmədiyimizi edir.
o, bizə deyir ki, * "40 il qul kimi yaşamaqdansa, 1 gün azad yaşama..." yo yo belə demirdi mənası olmayan bir döngüdə sağ qalmaqdansa, mənalı bir məhvə doğru yürümək daha yaxşıdır.
amma işin sonunda, mənə yuxu saatımda yazmağa ilham vermiş bir metafordur.
bəlkə mən də özlüyümdə bir pinqvinəm?
şərhlər: