79. bakıya qayıdanda həyatımda bu qədər maraqsız dərəcədə qayıdacağım tətil olacağını bilsəydim, heç qayıtmazdım deyirəm. bu gün getdiyim konsertdə olanlar mənə yetərincə pis təsir elədi, üstəlik xəstələndim, ailəmlə problemlərim yarandı yenə. 2 həftə əvvəl konsert posterini görüb köhnə sevgilimin də bura gələcəyini az çox təxmin eləmişdim, ona görə də onu yenidən görmək üçün konsertə bilet aldım və düşündümki, keçmişdə olan səhvləri düzəltmək olar* yanılmışız . konsertdə onu görəndə ürəyim vurmağa başladı. mən olduğumu hələ bilməsin deyə üzümü çevirib eləyirdim hələ üstəlik saçlarım uzanıb və artıq saqqal saxlayıram deyə çətin məni tanıya uzaqdan. həyatımda keçirəcəyim ən "envious" dəqiqələrinə yaxın idim çünki onun yanında başqa bir oğlan var idi. çox fikirləşmidim o haqda, daha sonra səhnədə ifa eləyən qrup "mazzy star - fade into you" çalanda bu 2si balkona çıxdılar və balkonun da içəriyə göstərən şəffaf pəncərələri var, yəni balkonda olanları görmək olur. həyatımda keçirdiyim ən psixopatik hissləri keçirtdim: arxada fade into you çalan zaman onları bir yerdə, əl ələ birisinin başının digərinin çiyininə qoyduğunu gördüm. şok keçirtdim içimdə, anlamadım nə baş verdiyini. çöndüm dostlarıma baxdım, çölə baxdım. fikirləşdim amma fikirlərimdə heç bir şey yox idi və mən heç nə fikirləşə bilmirdim. sonra özümə gəlmək üçün ayaq yoluna sürətlə addım atdım, üzümü falan yudum elədim, hələ də şokda idim. əsəbi idim özümə. çünki dedim ki, öz özümə: "niyə belə bir şey üçün stress keçirdirsən?". sanki beynim ürəyimə belə siqnallar göndərirdi. modern sevgi anlayışı məndə o saniyə öldü. niyə axı? "niyə axı mən ola bilmədim həmin insan?" / "niyə axı hələ də bir insanın dalıyca düşmüsən?". artıq anlaya bilmirəm, bilmirəm ürəyimə güvənim yoxsa beyinimə? iş burasıdırki, hər 2 tərəf məni yandırır, çox anormal paradoks yaradır məndə bu emosiyalar.
ətrafımdaki bu prosesdən necə rahat keçib, digərlərini unutduqları mənə çox maraqlıdır. sistemləşdirilmiş robotlar orijinal sevgi/sevgili formulasını dağıtmağa çalışırlar?