39. bu ilki yaman "zerkalno"dur.

ad günlərində sehrli nəsə var. bəzi insanların səni yad etməsini qəribsəyirsən, amma buruq bir gülümsəmə də yaradır.

çox adam yaşı "ciddiləşdiyi" üçün özü və həyatdakı seçimləri ilə hesablaşır. mən isə hər gün bu hesablaşmanı apardığım üçün əvvəlkitək məna yükləyə bilmirəm.

bütün bunlara baxmayaraq, ad günlərinin sehrli olduğu fikrində qalıram. yeni yaşın gətirəcəyi bilinməzlikləri, həm pisləri, həm də yaxşılarıyla qəbul etmək lazımdır. ümumiyyətlə, hər yeni yaş – yeni təcrübələr deməkdir. nostalji çarxının pərləri arasına düşməkdənsə, yeni xatirələr yaradıb onları həqiqətən yaşamağı bilməkdir məsələ. təsadüfən, bu gün dinlədiyim podcastda tutunamayanlar əsərindən bir hissə səsləndirildi. qayıdıb onu özümdə qeyd etmək istədim; normalda tərcüməsini yazardım, amma orijinallığı pozmuram:

"yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım."

-oğuz atay