82. tez-tez məndən ayrılmağını istədiyim, münasibət davam etdikcə asılılığımın artdığını duyduğum, dəfələrlə onu istəmədiyimi bildirdiyim, özünə məndən ayrılması üçün hər şeyi edəcəyimi dediyim halda məndən ayrılmayan, burnunun suyunu axıda-axıda yaşadığım evin qapısında peyda olan, beləcə illər boyunca duyğularımı sömürmüş kəs.

ayrıldıqdan sonra məndən ayrı qalmağın çətinliyi barədə yox, daha çox ətrafındakı dost çevrəmizə ayrılığımızın günahkarının kim olduğu barədə açıqlama verməyi düşündüyünü dəfələrlə hiss etmişdim. məndə də səhv var idi. qəribə məqamları, qeyri-sağlam halları, xəstə yanaşmaları müşahidə etdiyim halda bir münasibəti öz ağlıma etibar etmədən 7 ilə yaxın davam etdirməyimin səbəbi nə idi? məktəbi uğurla bitirib normal universitetə qəbul olmuş, yaxşı futbol oynamış, mədəni tədbirlərdə hər zaman aktiv iştirak etmiş, yaşadığı məhəllədə də davalardan qalmamış aktiv bir uşağın özünü bir qızın əllərinə təslim etməsi nə ilə bağlı ola bilərdi?

köhnə sevgilim travmalarını gəncliyimin ən enerjili vaxtlarında həyatıma tətbiq etməyi bacardığı limitlər ilə müalicə etmiş, məni ona şeirlər yazmağa məcbur etmiş şəxsdir. sanki, onun komplekslərini, travmalarını müalicə etməyi öz öhdəliyimə götürmüşdüm. bəli, əminəm ki, belə bir halla ilk dəfə tanış olan istənilən şəxs düşünəcək ki, belə məcburiyyətlər ola bilməz. ancaq, təəssüf ki, mərhəmətin də artığının zərərli olduğunu vaxtından əvvəl təcrübədən keçirməyimə səbəb olmuş insandır köhnə sevgilim. mənim xəstə sevgi münasibətimin qisasçı tərəfi. nə biləydim göz yaşlarının qisasını alacağını və məni cəhənnəmin ortasında tək qoyacağını?!

"yaxşı ki, yoxsan" və yaxşı ki, itirdiyim illəri kompensasiya etməkdə aciz deyildim, ağlım unutdurulmuş kimliyimi yenidən xatırlamağa çalışacaq qədər başımda idi. lakin, bilirdim ki, yaşanmış ağrını unudacaq və yox sayacaq qədər yumşaq olmayacağam. bir gün qarşına çıxacağam, ya da yadına düşəcəyəm və yenə axacaq burnunun suyu.