54. keçən gün iş görüşü əsnasında müraciət etdiyim şirkətin meneceri məndən qəbul imtahanında neçə bal yığdığımı soruşdu. üstündən 20 ilə yaxın vaxt keçib. samballı bal toplamışdım, sadəcə, bu görüşdə 3 ağsaqqal kişinin içində qəbul imtahanında topladığım balı səsləndirməyə məcbur qalmaq məni bir az pərt etmişdi. geri dönüş yox idi; artıq sual verilmişdi. gözümün önündən qəbul imtahanını verdiyim andan burada gəlib oturduğum anadək yaşadığım və mənim üçün böyük əhəmiyyəti olan təcrübələrim keçdi. bu zaman tunelini belə sürətlə qayıtmaq diqqətəlayiq xatirələrin qarşısında üzümü utancdan qızartmışdı. yolüstü etinasızca qəbul imtahanından daha stresli, daha çətin, daha qarışıq təcrübələrimin arasından keçirdim. güzgüdə başımdakı ilk ağ tükü gördüyüm an, gəlməyimi gözləyən sevgiliyə 3 gün zəng edib gedə bilmədiyimi demək imkanımın olmaması, evdə tək yaşayarkən qarşılaşdığım çətinliklər, müharibədə ölümlə burun-buruna olmağım, universitet diplomumu hələ də almamış olmağımın səbəbləri kimi saya biləcəyim hadisələr - ziq-zaq cızaraq onlara toxunmamağa çalışırdım, ancaq sürətim onları yerlərindən bir qədər laxlatmışdı. gəlib hazırlıq yoldaşları ilə bir yerə yığışıb həyəcanla imtahan balını hesablayan oğlanın yanında dayandım. mənə indi ötən illərdə qazanılmış həyat təcrübəsi, mənimsədiyim yanaşma, öyrəndiyim iş əxlaqı, qanacaq, qabiliyyət yox, sadəcə o oğlanın hesabladığı bir rəqəm lazım idi. oğlan yumruqlarını sıxdı, əllərini yuxarı qaldırıb sevinclə qışqırdı: 659!