107. universitet vaxtından çox yaxın olduğum bir podruqam var, söyüşü tabu kimi görən tək podruqam idi. ama bu qız həqiqətən çox çətinliklərdən keçib və mən özlüyümdə həmişə düşünürdüm ki necə insanın ürəyi belə dolur ama onu çölə vurmur? dünən görüşmüşdük və o qədər dəyişib ki görüşmədiyimiz müddətdə. mən əvvəldən daha rahat biri olmuşam ama hər söyüşü elə açıq dilim gəlmir deməyə, o indi xətrinə dəyən kim varsa onlar barədə ürəyindən çıxanı deyirdi. düşünürəm ki söyüş dilin və özünü ifadənin çox vacib bir hissəsidir, bəzən ikrah adamı elə basır ki bunu ifadə eləməyin tək yolu qalır. həm də hiss elədim ki, xarakterində də dəyişiklik var. daha cəsarətli, daha özündənəmin olub. indi heç kimin xətrinə dəyməkdən və heç kim tərəfindən "pis görülmək"dən qorxmur. başqalarının qızların söyüş söyməsinə necə baxdığı artıq onun vecinə də deyil