2. kənd uşaqları həmişə ən saf duyğularla bəzəniblər. əllərində nə varsa onu yarı bölüb paylaşarlar səninlə. bekar olanda azarda fırlanıram. kürdəmirdən olan bir gənclə bakı şəhərindən qoşulan gəncin danışıq tərzi eyni deyil. şəhərdə hərə bir minenyada yaşayır. elə bil tərəfini bəlli etməyənə pis baxırlar. ən böyük etiket sahibləri elə şəhərlilərdir. kəndçi adam sənin qayğına qalar. şəhərli adam psixoloji problemlərindən danışar, kəndçi adam pendir çörək düzəldib verər sənə ac qalmayasan deyə, şəhərli adam qəpiyin söhbətin eliyər. kəndçi adam standart bir saç kəsimi bilir ancaq, şəhərli adam gündə özün bir imicə salır. kəndçi adam öyrənəndə dərindən götürür mövzunu, şəhərli adam hansısa bir kəsin sözündən qıva gedib həyatını uçuruma aparır. kəndçi adam allaha şükür etməyi bilir ömür daraldıqca, şəhərli adam allaha söyüş söyməyin fərqli metodların kəşf edir hər dəfəsində. belə hara hərliyib fırlasan etiket atırsan ikisinə də. dəyişdirə bilməyəcəyimiz şeydi. necə ki, azərbaycan avropadan geridədir, kənd də şəhərdən yaşam səviyyəsi baxımından geridə qalır. əlbət nisbi anlayışlardır bu ki, dağa çəkilib özünü dünyanın sahibi adlandırmaq da asanddır. əsas olan insani duyğulardır və bizi yaşadacaq tək şey. hərbi xidmətdə də kənd uşağı ilə şəhərin uşağı arasında uçurum qədər fərq var idi. şəhərlilərə dildə çatdırmaq olmurdu, kəndçilərə qolda. nə yorum sizi eşq olsun cibuti əhlinə deyilən saxlığa machito.