7. Bəzən insan ən çox öz səssizliyində boğulur, hər gecə evə qayıdan yalnız yorğun bədən, ruhum isə sanki hələ də o uzaq yollarda itib. Kitab rəflərinin kölgəsində, sönməyə hazırlaşan bir lampa işığı kimi tək qaldıqda anlayırsan ki, ev əslində dörd divar deyil, içimizdə o bitmək bilməyən boşluğun adıdır. Mən özümə gecikmiş, öz həyatına kənardan baxan bir tamaşaçı kimiyəm; Çünki ən yüksək fəryadlar həmişə ən böyük səssizliklərin içində gizlənir.