5. Filmi bitirdikdən sonra da 2 saatlıq backstage recordlarına baxmışam. Hardasa qeyd olunub mu bilmirəm bu qeyd edəcəyim məqam. Amma recordları izləyəndə maraqlı bir şeyə gözüm sataşdı. Catinca Untaru (Alexandria) duyğularını təbii və daxildən yaşayaraq ifadə edə bilməsi üçün director Tarsem Singh xəstəxanadakı son epizoda kimi Lee Pace (Roy Walker) -i əsl həyatda da disabled olaraq göstərir. Bütün məşqlərdə, ilk tanışlıqda, setdə o əlil arabası ilə hərəkət edir. Ta ki, o məşhur hekayənin finalının anladıldğı səhnə başa çatandan sonra qərara gəlirlər ki, Catinca'a həqiqəti desinlər. Beləcə Lee Pace ayağa qalxır Tarsem hər şeyi qızcığaza izah edir. Həmin saniyələrdə Catinca elə tam olaraq Alexandria rolunda kimi görünür insanın gözünə. Necə ki, Royu hekayətdə xilas etdiyi an üzündə sevinc yaranmışdısa, Lee ayağa qalxanda da mənə elə təəssürat bağışlamışdı. Bir sözlə filmi qədər backsatge'ində də duyğulana biləcəyiniz momentlər var deyə düşünürəm. Dəfələrlə, sıxılmadan izləyə biləcəyim bir filmdir. Həm emosyalar, hadisələr baxımdan dinamiklik, həm də görüntü cəhətdən heç bir greenscreen görmədiyimiz sanki əl ilə rənglənmiş fraqmentlər izləyicinin bir filmdən olan gözləntilərini yetəri qədər doldurur.
--"Are u tryna save my soul?" :D