1334. Bəzən adam elə bir boşluğa düşür ki, nə hara aid olduğunu bilir, nə də kimsə yanında özünü evindəki kimi hiss edir.
Sanki hər kəs öz yerini çoxdan tapıb və hər kəsin gedəcəyi bir ünvanı var. Amma sən hara gedişmisan ya da sənin üçün elə bir yer heç vaxt nəzərdə tutulmayıb. Ən doğma adamların yanında belə içində bir qərəblik olur. Elə bil bir pərdə var arada və o pərdə heç vaxt qalxmır. insan ən çox da elə buna görə yorulur. Çünki hara getsən də o aid olmamaq hissini özünlə bir yük kimi daşıyırsan.
Düşünsən ki, bəlkə bir gün hər şey dəyişər amma sonra anlayırsan ki, bu sənin içində olan bir hissdir. Nə bir şəhər nə bir ev nə də bir insan o boşluğu doldura bilmir. Bəlkə də insanın özü heç vaxt tapa bilməyəcəyi o xəyalı yerdir. Elə buna görə də həmişə bir tərəfin yarımcıq qalır. Heç vaxt tam olmayacaqsan kimi bir hisslə barışmaq məcburiyyətində qalırsan. Bu qəribə bir səssizlikdir. Həm hər yerdən həm də heç yerdən. Sonunda isə sadəcə bu naməlumluğun içində itmək və bu yadılla dostlaşmaqdan başqa yolun qalmır.