2. Niyə bir uşaq öz valideyni ilə öz fikirlərimi çəkinməyə utansın?niyə onların lağa qoyacağı qənaətinə varsın?niyə məni qınaq obyektinə çevirəcəklər qənaətinə varsın?niyə fikirlərini ifadə etməkdə çəkinsin?niyə başa vurulacağını qabaqcadan bilsin?

Bizi səssiz qullar kimi qələmə verdiklərini və onsuz uşaqdır danışacaq sonra kiriyəcək qənaətinə gələcəklərini bilmək.

"Sən uşaqsan hələ nə problemin ola bilərki?" Bu nə boş cümlədir axı?!

"indidən öyrən səhər biri gün evlənərsən" kitab oxumalı yaşda bu nə düşüncədir axı?! Dil açıb danışdığın zaman isə "sən uje deyəsən tapmısan birini"olursan halbuki 2dəqiqə qabaq özləri o qənaəti vermişlər.

Onsuz bizim özümüzü öldürməyin yeri yoxdur.Onlara görə onlar düzdür biz səhvik.Bəs niyə?Çünki biz onlardan aslıyıq axı,onlar bizə hər cür şəraiti yaradırlar Yox yox bu onların əsla valideynlik borcu deyil biz istəmişik bu qədər şeyi axı oxumağı da biz seçmişik,hazırlığa getməyi,əziyyət çəkməyi.Yarım qalan arzular da "hobby" olaraq davam etdirilməlidir.Axı onlar bizə çörək verməyəcək gələcəkdə.

Ps.