41. bezdirmisən artıq. uşaq olanda düşləyərdim səni, dərinliklərin, saat 2-3 çox maraqlı gələrdi. 11-dən gec yatmağa qoymayan atama çox əsəbiləşərdim səni məndən ayırdığı üçün. bəzən gizlincə qovuşardım sənə. yaşatdığın o fərqli hisslər bambaşqa idi. bütün həyat sən gələndə 180 dərəcə dəyişirdi, telekanallar heç görmədiyim şeylər verərdi səndən sonra, həmişə qulağı səsə öyrəşmiş bir uşağın fələyini şaşırdırdın səssizliyinlə.
sonra o uşaq böyüdü, böyüdükcə səninlə daha tez-tez qarşılaşdı. kömək olurdun çox vaxt, tək qalmağa, düşünməyə, səssizliyini sonuna qədər sui istifadə etməyə. xoş hiss edirdim səninlə başbaşa qalanda, çünki aramıza heçkəs girə bilmirdi. hər düşüncəmə şərik, hər fikrimə ortaq oldun. amma artıq yorulmuşam səndən. tükətmisən məni, bədənimi, beynimi, içi sikiləsi ruhumu. sən gözəl deyilsən, sən sadəcə digərləri qədər bərbad deyilsən. buna görə cəlb edirsən özünə. amma bir dəfə ağuşuna düşəni hər şeyini itirənə qədər tükədirsən.
yorulmuşam sən güləndə beynimə sahib çıxmaq üçün mübarizə aparmaqdan. yorulmuşam sən gələndə yuxumu müdafiə etmək üçün saatlarla başımı yataqdan qaldırmayıb yenə də uduzmaqdan. yorulmuşam. artıq nə səni istəyirəm, nə də yaşadığımı hiss etdiyin depressiyanı ört-basdır etmək üçün gətirdiyin qeyri-real dopamin sikici fikirlərini.