1340. Hardasa 1 il az qalır ki tamam olsun... sənin üçün çox darıxıram. Sən mənim bu yox olmuş, mənasını itirmiş həyatımın bir ümid yeri oldun. sən varsan deyə, hər şeyi dəyişdirməyə hazır idim. amma bacarmadın qalmağa, cəsarət etmədin qaçdın getdin. Məni yarımçıq qoydun. Bu yarımçıq halımla davam edə bilmirəm yaşamağa. Nə qədər istəsəm də alınmır sənsiz. Həyatımda heç kimə qarşı bu qədər ayaq altına atmamışdım özümü. Niyə bilirsən? mən əminəm ki, bir daha heç vaxt bu cür güclü hisslərim olmayacaq. Bir daha heç kiminlə belə bir münasibət alınmayacaq. Səninlə davam edə bilmək üçün nələr verməzdim. niyə məni belə çarəsizliyin içinə atdın?? Mən bundan sonra necə yaşaya biləcəyəm? Fikirləşdin ki alışaram zamanla. Amma vaxt keçdikcə alışmaq bir yana, həyatdan daha da soyuyuram. özümə baxmıram, aynaya baxmıram, heç nə məni sevindirmir... səndən başqa heç kimi, heç nəyi istəmirəm. Sən olmayacaqsansa, yaşamaq da istəmirəm. hələ də bir gün gələcəyinə dair içimdə bir ümid saxlayıram. o məni bu halda qoymaz, mütləq gələr deyirəm bir gün... bir gün bir yerdə olmaq ehtimalı 1% də olsa var. O 1%'dən möhkəm-möhkəm yapışmışam hələ ki. Sən mənim həyatdakı sonuncu ümidimsən.