16. abituriyent olduğum vaxtlarda tanış olduğum texnikadır. 11-ci sinifdə oxuyanda müəllifini xatırlamadığım "hızlı okuma teknikleri" adlı kitab çıxmışdı qarşıma. çox maraqlı gəlmişdi. riyaziyyat, coğrafiya kitablarının arasında ona da vaxt ayırıb çox əyləndiyimi xatırlayıram. universitetə birgə hazırlaşdığım yoldaşlarımla bu kitab haqqında müzakirələr edir, oxu bacarıqlarımızı yarışdırırdıq. kitabda maraqlı çalışmalar, alışdırmalar var idi. bitirdikdən sonra artıq kitablara qarşı baxışım dəyişmişdi. bəlkə də bu dəyişiklik neqativ yöndə idi, çünki məktəbli olduğum vaxtlarda oxuduğum kitablar mənə böyük zövqlər yaşatmışdı. bunu bir bacarıq kimi inkişaf etdirdikdən sonra bir neçə kitabı, o cümlədən dostoyevskinin cinayət və cəza romanını bu üsulla ümumilikdə bir neçə saata oxudum. sürətli oxuma vaxtı sırf hekayənin özünü əsas xətləri ilə görməyə çalışırsan. universitetin son kursunda isə ikinci dəfə - səbrlə, aşağı sürətlə bir neçə günə oxudum və yalnız bu zaman bu əsər məni yerdən-yerə vurdu. mənə nəsə öyrətdi, məni özümlə üz-üzə qoydu. bəli, yuxarılardakı entrilərdə bəzi yazarların da qeyd etdiyi kimi, oxuduğun kitab və onu hansı məqsədlə oxuduğun da çox önəmlidir. cinayət və cəzanın sehrli xüsusiyyəti həm axışı, həm də dərinliyidir. onu necə, hansı əhvalda oxuyursan oxu, mütləq sənə nəsə verir. ancaq, ikinci dəfə oxuyanda sırf dərinliyini anlamaq üçün - freud-un dostoyevski haqqında dediyi "dostoyevski olmasaydı psixoanaliz olmazdı" fikrinə görə oxumuşdum.
nəticə olaraq, sürətli kitab oxumaq bəzən işə yaraya bilər, ancaq sırf anlamaq və dərk etmək baxımından çox da gərəkli olmadığını düşünürəm. kitabı yavaş-yavaş, söz-söz, qeydlər götürərək oxumağın insana daha çox şey qatdığına inanıram.