35. azərbaycan xalqı tez təsirlənən insanların məskənidir. onlara hansı bayramı, hansı adət-ənənəni soxuşdursan qeyd edəcəklər, yaşadacaqlar. bunlardan biri də novruz idi. sovetin dövründə bir müdddət qadağan edildi. insanımız yenə baş əydi, qanun qanundur deyib qırıldı bu bayramdan. müstəqillik qazandıqdan sonra yenidən qeyd edilməyə, rəsmi dövlət bayramı olaraq yaşadılmağa davam etdi. 44 günlük müharibədən sonra novruz yavaş-yavaş təm təraqdan düşdü. uşaq vaxtı hər çərşənbə olan gün evdəkilərnən dalaşıb, tonqala getdiyimiz günlər yadıma düşür. o vaxtı bir uşaq kimi sevirdik bu bayramı. bilmirəm nədəndir indiki uşaqlarda o təm təraq yoxdu. 2000-ci illərin uşaqlığı olaraq yaşlılar bizim üzərimizdən naprimer çəkib demədilər ki, bəs biz bayramı daha təm təraqlı keçirdirdik. həqiqətən də 2000-2017 illər arası novruz öz əvvəlki dadını hələ də itirməmişdi. həvəslə taxta oğurluyurduq, papağ atırdığ, çərşənbələri unutmurduq, məhlədə gəzişəndə ən az bir dəfə kosa ilə keçəli oynuya-oynuya məhlədən keçəndə görürdük. novruz o qədər böyük bir bağ yaratmışdı ki, adamlar həyətlərə girir oynayır, şabaş yığırdılar. heç nəyin qəribləşmədiyi o vaxtlar. bir dəfə o qədər çox evə papağ atmışdım ki, bir meşok şirniyyatnan gəlmişdim evə. heç marağında da deyildime sadəcə yarış var idi, aramızda uşaq nə istər? hər şeyin bol olmasını istər əlbət. ən sevdiyim hədiyyə də yumurta idi, döyüşdürürdük ona görə. heyif olsun gözəl idi günlər, bir dövrün son kosa ilə keçəl debatını canlı izləmə şərəfinə nail olduğum üçün xoşbəxtəm, ama, kaş həmin uşaqlığıma qayıdardım, mart ayının hiss qarışıq tonqal havasında məhlə uşaqları ilə deyib gülərdim.